अपि च—
या वरलीला क्ष्माधरशीला तत्प्रमितीनां तत्र कृतीनां
सन्ततसारानन्तविहारा येऽप्य् अतिकर्ण्यान्ते कति वर्ण्या
माधवगानागाधवितानाज् ज्ञानविनाशे प्राणमिताशे
पूर्णिमायात्रा प्यूर्णितगात्रा त्वं प्रतिकर्तुं स्वं परिकर्तुं
हा श्रमपीता स्वाश्रमनीता पूर्णिमयाथो पूर्णितपाथो
धिप्रभकान्तः क्षिप्रमितान्तः प्राघटि यर्हि प्राकटि तर्हि
त्वां चरणाग्रप्राञ्चलजाग्रद्रीतिमकार्षीद् भीतिम् अहार्षीत्
तोदयकान्तः सोञम् अघान्तस् तत्पदरागं सत्पदभागं
प्रापुर् अनिन्द्यप्राणपुलिन्द्यः स्वोपरमाणां गोपरमाणां
चाद्भुतदेहा भानु तदेहास् तद्विधरागे सद्विधभागे
शारदमासं शारदभासं त्वं भजमाना तं यजमाना
रागनितान्तं द्राग् अधिकान्तं सर्वसमेताखर्वमुदेता
नर्मणि भीता शर्मणि नीता तेन सगीता तेन परीता
सैकतदेशा सैकतयेशालुप्तविहारा सुप्तविचारा
माधवमात्राराधनपात्रानन्यमनस्का धन्ययशस्का
लब्धवयस्यारब्धरहस्या स्वेषिविनीता द्वेषिविगीताप्य्
आङ्घ्रिपम् आप्ता स्वाङ्घ्रिपदाप्ता प्रेमजकोपात् स्थेमविलोपात्
प्राणपमुक्ता त्राणवियुक्ता स्वाभिर् उपेता ताभिर् उपेता
स्वेषणधामान्वेषानकामा शान्तविहारं कान्तविचारं
कान्तम् अयाता तान्ततयाताम् आयतसौरीम् आयत गौरी
या भवती सा लाभवतीशा सत्रसमाना तत्र च गानाद्
आहृतकृष्णा व्यापृततृष्णाप्य् अर्चितमाना तच्चितमाना
नर्मदहासा शर्मदरासा नीरगखेला तीरगहेला
त्वं हरिकान्ता स्वं परिशान्ता गेहम् इतापि स्नेहजतापि
स्वान्तरमग्नार्थान्तरलग्ना कृष्णगताशीर्धृष्णग् अयासीः ॥ देवि ॥141॥
api ca—
yā vara-līlā kṣmādhara-śīlā tat-pramitīnāṁ tatra kṛtīnāṁ
santata-sārānanta-vihārā ye’py atikarṇyānte kati varṇyā
mādhava-gānāgādha-vitānāj jñāna-vināśe prāṇamitāśe
pūrṇimā-yātrā pyūrṇita-gātrā tvaṁ pratikartuṁ svaṁ parikartuṁ
hā śrama-pītā svāśrama-nītā pūrṇimayātho pūrṇita-pātho-
dhi-prabhakāntaḥ kṣipramitāntaḥ prāghaṭi yarhi prākaṭi tarhi
tvāṁ caraṇāgra-prāñcala-jāgrad-rītimakārṣīd bhītim ahārṣīt
todaya-kāntaḥ soñam aghāntas tat-padarāgaṁ sat-pada-bhāgaṁ
prāpur anindya-prāṇa-pulindyaḥ svoparamāṇāṁ gopa-ramāṇāṁ
cādbhuta-dehā bhānu tadehās tad-vidha-rāge sad-vidha-bhāge
śārada-māsaṁ śārada-bhāsaṁ tvaṁ bhajamānā taṁ yajamānā
rāga-nitāntaṁ drāg adhikāntaṁ sarva-sametākharva-mudetā
narmaṇi bhītā śarmaṇi nītā tena sagītā tena parītā
saikata-deśā saikatayeśā-lupta-vihārā supta-vicārā
mādhava-mātrārādhana-pātrānanya-manaskā dhanya-yaśaskā-
labdha-vayasyārabdha-rahasyā sveṣi-vinītā dveṣi-vigītāpy
āṅghripam āptā svāṅghri-padāptā premaja-kopāt sthema-vilopāt
prāṇapamuktā trāṇa-viyuktā svābhir upetā tābhir upetā
sveṣaṇa-dhāmānveṣāna-kāmā śānta-vihāraṁ kānta-vicāraṁ
kāntam ayātā tāntatayātām āyata-saurīm āyata gaurī
yā bhavatī sā lābhavatīśā satra-samānā tatra ca gānād
āhṛta-kṛṣṇā vyāpṛta-tṛṣṇāpy arcita-mānā tac-cita-mānā
narmada-hāsā śarmada-rāsā nīraga-khelā tīraga-helā
tvaṁ harikāntā svaṁ pariśāntā geham itāpi sneha-jatāpi
svāntara-magnārthāntara-lagnā kṛṣṇa-gatāśīr-dhṛṣṇag ayāsīḥ || devi ||141||
размер не определён
„И ещё — сколько описать дивных игр, связанных с горой, — вечно сладостных, бесконечных, что и слуху не вместить, как знают сведущие в их мере? От бездонной песни Мадхавы рассудок твой пропадал, жизнь рвалась к Нему; в полнолунный выход, с дрожащим телом, ты хотела воздать Ему и украсить себя — и, ах, изнемогшую, Пурнима увела тебя к себе. Тогда Он, быстро пришедший, прекрасный, как полный водами океан, явился и поклонился к кончикам твоих стоп, унося твой страх. От того Любимого, Убийцы Агхи, восходящего как луна, алость стоп и благую долю Его следов обрели безупречные пулинди, от которых сторонятся пастушьи красавицы. А ты, дочь Бхану, с дивным телом, в такой страсти и благой доле, наслаждалась осенним месяцем с его осенним блеском, чтила Его и тотчас пришла к всецело страстному Любимому вместе со всеми, в безмерной радости: в шутках робкая, к счастью ведомая, с Ним поющая, Им объятая. На песчаном берегу Владыка увёл тебя одну, прервав общую игру, и рассудок твой уснул: единственная, достойная служить Мадхаве, ни о ком ином не помышляющая, благой славы, ты без подруг начала тайную игру — ведомая Желанным, осуждаемая недругами. Дойдя своими стопами до дерева, от гнева любви и утраты стойкости ты была покинута Владыкой жизни и осталась без защиты; тебя нашли свои и прочие подруги. Желая искать обитель Желанного, где игры затихли, в думах о Любимом, не найдя Его, изнемогшая, ты, Золотистая, пришла к широкой дочери Солнца. И там ты, которая обрела Владыку, праздник для всех, песней привлекла Кришну, полная жажды, почтённая, с гордостью, которую Он же собрал; с шутливым смехом, в отрадной расе, играя в воде и резвясь на берегу, ты, любимая Хари, утолённая, хоть и ушла домой, связанная любовью, — погружённая в себя, прильнувшая к иному, ушла смело, с надеждой на Кришну, о богиня!“
222a3e437114 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 06:52:06 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Третья данданка — осенняя раса из Десятой песни «Бхагаватам» (ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 29–33): Кришна уводит Радху одну, она теряет Его, подруги находят её, и песня на берегу Ямуны возвращает Кришну. Строки местами испорчены. Перевод приблизителен.