अथ तद् एतद् विभाव्य पुनः सोद्वेगं विभावयाम्बभूव—
हा गोष्ठं विपिनं पशून् व्रजजनं दासान् सखीन् प्रेयसीस्
तातं मातरम् अप्य् अहो कथम् अमूं हास्यामि राधाम् अपि ।
मां यान्य् अङ्ग विना क्षणं कथम् अपि प्राप्स्यन्ति नात्मस्थितिं
यान्य् अन्तर्ज्वलनप्रभानि विदधत् प्राप्स्यामि दाहप्रथाम् ॥8॥
atha tad etad vibhāvya punaḥ sodvegaṁ vibhāvayāmbabhūva—
hā goṣṭhaṁ vipinaṁ paśūn vraja-janaṁ dāsān sakhīn preyasīs
tātaṁ mātaram apy aho katham amūṁ hāsyāmi rādhām api |
māṁ yāny aṅga vinā kṣaṇaṁ katham api prāpsyanti nātma-sthitiṁ
yāny antar-jvalana-prabhāni vidadhat prāpsyāmi dāha-prathām ||8||
Поняв это, Он снова тревожно подумал: «Ах, селение, лес, скот, люди Враджи, слуги, друзья, любимые, отец, мать — о, как Мне их оставить, и даже эту Радху? Без Меня, друг, они и на миг не найдут покоя; сделав их подобными внутреннему огню, Я и сам сгорю».
0367216b541f · опубликовано 25 сент. 2026 г., 01:47:18 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами