नन्व् एवम् अपि तस्य कथारुचिर् मन्दभाग्यानां च न जायत इत्य् आशङ्क्य तत्र सुगमोपायं वदन्, ताम् आरभ्य नैष्ठिकीपर्यन्तां भक्तिम् उपदिशति पञ्चभिः— शुश्रूषोः श्रद्दधानस्य वासुदेवकथारुचिः । स्यान् महत्सेवया विप्राः पुण्यतीर्थनिषेवणात् ॥ भुवि पुरुपुण्यतीर्थसदनान्य् ऋषयो विमदाः इत्याद्यनुसारेण प्रायस् तत्र महत्सङ्गो भवति इति तदीयटीकानुमत्या च पुण्यतीर्थनिषेवणाद् धेतोर् लब्धा यदृच्छया या महत्सेवा तया वासुदेवकथारुचिः स्यात् । कार्यान्तरेणापि तीर्थे भ्रमतो महतां प्रायस् तत्र भ्रमतां तिष्ठतां वा दर्शनस्पर्शनसम्भाषणादिलक्षणा सेवा स्वत एव सम्पद्यते । तत्प्रभावेण च तदीयाचरणे श्रद्धा भवति । "तदीयस्वाभाविकपरस्परभगवत्कथायां किम् एते सङ्कथयन्ति? तत् शृणोमि? इति तदिच्छा जायते । तच्छ्रवणेन च तस्यां रुचिर् जायत इति । तथा च महद्भ्य एव श्रुता झटिति कार्यकरीति भावः । तथा च श्रीकपिलदेववाक्यम्—सतां प्रसङ्गान् मम वीर्यसंविदो भवन्ति हृत्कर्णरसायनाः कथाः इत्यादि ।
nanv evam api tasya kathā-rucir manda-bhāgyānāṁ ca na jāyata ity āśaṅkya tatra sugamopāyaṁ vadan, tām ārabhya naiṣṭhikī-paryantāṁ bhaktim upadiśati pañcabhiḥ— śuśrūṣoḥ śraddadhānasya vāsudeva-kathā-ruciḥ | syān mahat-sevayā viprāḥ puṇya-tīrtha-niṣevaṇāt || bhuvi puru-puṇya-tīrtha-sadanāny ṛṣayo vimadāḥ ity-ādy-anusāreṇa prāyas tatra mahat-saṅgo bhavati iti tadīya-ṭīkānumatyā ca puṇya-tīrtha-niṣevaṇād dhetor labdhā yadṛcchayā yā mahat-sevā tayā vāsudeva-kathā-ruciḥ syāt | kāryāntareṇāpi tīrthe bhramato mahatāṁ prāyas tatra bhramatāṁ tiṣṭhatāṁ vā darśana-sparśana-sambhāṣaṇādi-lakṣaṇā sevā svata eva sampadyate | tat-prabhāveṇa ca tadīyācaraṇe śraddhā bhavati | "tadīya-svābhāvika-paraspara-bhagavat-kathāyāṁ kim ete saṅkathayanti? tat śṛṇomi? iti tad-icchā jāyate | tac-chravaṇena ca tasyāṁ rucir jāyata iti | tathā ca mahadbhya eva śrutā jhaṭiti kārya-karīti bhāvaḥ | tathā ca śrī-kapila-deva-vākyam—satāṁ prasaṅgān mama vīrya-saṁvido bhavanti hṛt-karṇa-rasāyanāḥ kathāḥ ity-ādi |
«Но и так вкус к его сказаниям не рождается у тех, чья доля мала», — на это сомнение он указывает лёгкое средство и, начиная с него, наставляет пятью стихами преданность вплоть до стойкой: «У желающего слушать, у верующего бывает вкус к сказаниям о Васудеве — служением великим, о випры, от посещения святых тиртх».
По «На земле обители весьма святых тиртх — свободные от гордыни риши» и далее, и по согласию тики к этому месту, что там обычно и бывает общение с великими, — вкус к сказаниям о Васудеве бывает от того служения великим, какое обретается случайно, по причине посещения святых тиртх. Ведь и тому, кто странствует по тиртхам ради иного дела, служение великим — отличаемое как видение, прикосновение, беседа и прочее — устраивается само собою, ибо они обычно там странствуют или пребывают. Мощью его является вера в их поведение. И рождается желание: «О чём это они говорят в своей естественной беседе друг с другом о Бхагаване? Послушать бы». А от того слушания рождается и вкус к ней. То есть смысл таков: услышанная именно от великих, она действует тотчас. Так и речение шри Капила-девы: «От общения с благими бывают мои сказания, дающие знание моей доблести, эликсир для сердца и уха» и далее.
f8582429ba05 · 发布于 2026年9月21日 00:52:07 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Начало пути отдано случайности — но случайности, выбранной заранее: в святое место приходят по своим делам, а встречают тех, кто там живёт.