व्यतिरेकेण च— निवृत्ततर्षैर् उपगीयमानाद् भवौषधाच् छ्रोत्रमनोऽभिरामात् । क उत्तमश्लोकगुणानुवादात् पुमान् विरज्येत विना पशुघ्नात् ॥ निवृत्तैत्यादिविशेषणत्रयेण मुक्तमुमुक्षुविषयिजनानां ग्रहणम् । पशुघ्नो व्याधः । तस्य हि— राजपुत्र चिरं जीव मा जीव मुनिपुत्रक । जीव वा मर वा साधो व्याधो मा जीव मा मर ॥ इति न्यायेन विषयसुखेऽपि तात्पर्यं नास्ति । न च तदभिज्ञत्वम् अस्ति, विशेषतस् तु कथारसज्ञाने परममूढत्वात् सामर्थ्यं नास्त्य् एव । यद् वा, दैत्यस्वभावस्य यस्य निन्दामात्रतात्पर्यं, स एव हिंसकत्वेन पश्यघ्नशब्देनोच्यते । पशुघ्नो व्याधः । सोऽपि मृगादीनां सौन्दर्यादिकगुणम् अगणयन्न् एव हिंसामात्रतत्पर इति । ततो रसग्रहणाभावाद् युक्तम् उक्तं विना पशुघ्नाद् इति । उभयथापि तद्बहिर्मुखेभ्यो गालिप्रदान एव तात्पर्यम् । यथा तृतीये श्रीमैत्रेयस्य— को नाम लोके पुरुषार्थसारवित् पुराकथानां भगवत्कथासुधाम् । आपीय कर्णाञ्जलिभिर् भवापहाम् अहो विरज्येत विना नरेतरम् ॥ इति । ॥
vyatirekeṇa ca— nivṛtta-tarṣair upagīyamānād bhavauṣadhāc chrotra-mano-'bhirāmāt | ka uttamaśloka-guṇānuvādāt pumān virajyeta vinā paśughnāt || nivṛtta-ity-ādi-viśeṣaṇa-trayeṇa mukta-mumukṣu-viṣayi-janānāṁ grahaṇam | paśughno vyādhaḥ | tasya hi— rāja-putra ciraṁ jīva mā jīva muni-putraka | jīva vā mara vā sādho vyādho mā jīva mā mara || iti nyāyena viṣaya-sukhe'pi tātparyaṁ nāsti | na ca tad-abhijñatvam asti, viśeṣatas tu kathā-rasa-jñāne parama-mūḍhatvāt sāmarthyaṁ nāsty eva | yad vā, daitya-svabhāvasya yasya nindā-mātra-tātparyaṁ, sa eva hiṁsakatvena paśyaghna-śabdenocyate | paśughno vyādhaḥ | so'pi mṛgādīnāṁ saundaryādika-guṇam agaṇayann eva hiṁsā-mātra-tatpara iti | tato rasa-grahaṇābhāvād yuktam uktaṁ vinā paśughnād iti | ubhayathāpi tad-bahirmukhebhyo gāli-pradāna eva tātparyam | yathā tṛtīye śrī-maitreyasya— ko nāma loke puruṣārtha-sāravit purā-kathānāṁ bhagavat-kathā-sudhām | āpīya karṇāñjalibhir bhavāpahām aho virajyeta vinā naretaram || iti | ||
И от противного: «Какой муж отвратился бы от пересказа качеств Высшеславного — воспеваемого теми, кто утолил жажду, лекарства от бытия, приятного слуху и уму, — кроме скотобойцы?» Троицею определений «утолившими» и далее взяты люди освобождённые, жаждущие освобождения и мирские. «Скотобойца» — охотник; у него по правилу «Царский сын, живи долго; сынок молчальника, не живи; о благой, живи или умри; а ты, охотник, не живи и не умирай» нет устремления даже к предметному счастью, и знания о нём у него нет; а к познанию расы сказания у него по крайней тупости нет и способности вовсе. Или же: тот, кто по природе дайтья и устремлён лишь к поношению, — он-то, как насильник, и зовётся словом «скотобойца». «Скотобойца» — охотник; и он, вовсе не считаясь с красотою зверей и прочим их качеством, направлен на одно насилие. Потому, за отсутствием восприятия расы, уместно сказано: «кроме скотобойцы». И в обоих случаях устремление здесь — именно брань отвернувшимся от Него. Как в третьей у шри Майтреи: «Кто же в мире, знающий суть человеческой цели, испив пригоршнями ушей нектар сказания о Бхагаване из древних сказаний, уносящий бытие, — о, отвратился бы, кроме не-человека?»
3e27d684fdc1 · 发布于 2026年9月21日 00:52:07 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Единственное исключение названо по неспособности, а не по вине: вкусу здесь нечего противопоставить, кроме глухоты.