यस्माद् एवं सर्वानन्दातिक्रमलिङ्गेन परमानन्दस्वरूपासौ भक्तिस् तस्मात् तत्र स्वभावत एव प्रवृत्तिर् गुणः, तथाभूताम् अपि तन्माधुरीं स्वदोषेणानुभवितुम् असमर्थानां तु केवलविधिनिषेधसम्भवगुणदोषदृष्ट्यैवप्रवृत्तिर् अपि पूर्वापेक्षया दोष एव । यथोक्तम् एतत् पूर्वाध्याये, शमो मन्निष्ठताबुद्धेः इत्यादौ, साक्षाद्भक्तेर् अपि विधानाविधानयोर् गुणदोषतां, किं वर्णितेन बहुना इत्यन्तेन ग्रन्थेन प्रतिपाद्य गुणदोषदृशिर् दोषो गुणस् तूभयवर्जितः इति । अत एव लब्धतन्माधुर्यानुभवानां तद्विधिनिषेधकृतगुणदोषौ नस्त एवेत्य् आह— न मय्य् एकान्तभक्तानां गुणदोषोद्भवा गुणाः। साधूनां समचित्तानां बुद्धेः परम् उपेयुषाम् ॥ । टीका च—गुणदोषैर् विहितप्रतिषिद्धैर् उद्भवा येषां ते गुणाः पुण्यपापादयः ॥ इत्य् एषा ॥ ॥
yasmād evaṁ sarvānandātikrama-liṅgena paramānanda-svarūpāsau bhaktis tasmāt tatra svabhāvata eva pravṛttir guṇaḥ, tathābhūtām api tan-mādhurīṁ svadoṣeṇānubhavitum asamarthānāṁ tu kevala-vidhi-niṣedha-sambhava-guṇa-doṣa-dṛṣṭyaivapravṛttir api pūrvāpekṣayā doṣa eva | yathoktam etat pūrvādhyāye, śamo man-niṣṭhatābuddheḥ ity-ādau, sākṣād-bhakter api vidhānāvidhānayor guṇa-doṣatāṁ, kiṁ varṇitena bahunā ity-antena granthena pratipādya guṇa-doṣa-dṛśir doṣo guṇas tūbhaya-varjitaḥ iti | ata eva labdha-tan-mādhuryānubhavānāṁ tad-vidhi-niṣedha-kṛta-guṇa-doṣau nasta evety āha— na mayy ekānta-bhaktānāṁ guṇa-doṣodbhavā guṇāḥ| sādhūnāṁ sama-cittānāṁ buddheḥ param upeyuṣām || | ṭīkā ca—guṇa-doṣair vihita-pratiṣiddhair udbhavā yeṣāṁ te guṇāḥ puṇya-pāpādayaḥ || ity eṣā || ||
Поскольку эта преданность, по признаку превосхождения всякого блаженства, имеет своеобразием высшее блаженство, — обращение к ней по самой природе есть достоинство; а у тех, кто по своему изъяну неспособен испытать эту её сладость, обращение единственно по взгляду на достоинство и изъян, возникающие из предписания и запрета, — в сравнении с прежним есть именно изъян. Как и сказано это в прежней главе: изложив текстом, начинающимся с «Покой — утверждённость разума во мне» и далее и кончающимся «Что много описывать?», что даже у непосредственной преданности предписанность и непредписанность суть достоинство и изъян, он говорит: «Видеть достоинство и изъян — изъян; а достоинство — быть свободным от обоих».
Оттого он и говорит, что у обретших испытание её сладости нет достоинства и изъяна, рождённых предписанием и запретом: «У исключительно преданных мне — благих, равных сознанием, ушедших за пределы разума, — нет качеств, рождённых достоинством и изъяном». И тика: «У кого рождены достоинством и изъяном — предписанным и запрещённым — те качества: заслуга, грех и прочее».
1af6546b9a73 · 发布于 2026年9月21日 00:52:07 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Освобождение от достоинства и изъяна не снимает запрета: оно означает, что поступать так больше не нужно ни ради награды, ни из страха.