तथा सकृद्भजनेनैव सर्वम् अप्य् आयुः सफलम् इत्य् उदाहृतम् एव श्रीशौनकवाक्येन आयुर् हरति वै पुंसाम् उद्यन्न् अस्तं च यन्न् असौ इत्यादिग्रन्थेन । एवं भक्त्याभासेनाप्य् अजामिलादौ पापघ्नत्वं च दृश्यते । तथा सर्वकर्मादिविध्वंसपूर्वकपरमगतिप्राप्ताव् अपि स्वल्पायासेनैव भक्तेः कारणत्वं च श्रूयते । लघुभागवते— वर्तमानं च यत् पापं यद् भूतं यद् भविष्यति । तत् सर्वं निर्दहत्य् आशु गोविन्दानलकीर्तनात् ॥ इति । तथैव च तत्र यथाकथञ्चित् तद्भक्तिसम्बन्धस्य कारणत्वं दृश्यते । ब्रह्मवैवर्ते— स समाराधितो देवो मुक्तिकृत् स्याद् यथा तथा । अनिच्छयापि हुतभुक् संस्पृष्टो दहति द्विजाः ॥ इति । स्कान्दे उमामहेश्वरसंवादे— दीक्षामात्रेण कृष्णस्य नरा मोक्षं लभन्ति वै । किं पुनर् ये सदा भक्त्या पूजयन्त्य् अच्युतं नराः ॥ इति । बृहन्नारदीये— अकामाद् अपि ये विष्णोः सकृत् पूजां प्रकुर्वते । न तेषां भवबन्धस् तु कदाचिद् अपि जायते ॥ इति । पाद्मे देवद्युतिस्तुतौ— सकृद् उच्चारयेद् यस् तु नारायणम् अतन्द्रितः । शुद्धान्तःकरणो भूत्वा निर्वाणम् अधिगच्छति ॥ इति । तथान्यत्र— सम्पर्काद् यदि वा मोहाद् यस् तु पूजयते हरिम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमं पदम् ॥ इतिहाससमुच्चये श्रीनारदपुण्डरीकसंवादे च— ये नृशंसा दुराचाराः पापाचाररताः सदा । तेऽपि यान्ति परं धाम नारायणपदाश्रयाः ॥ लिप्यन्ते न च पापेन वैष्णवा वीतकल्मषाः । पुनन्ति सकलान् लोकान् सहस्रांशुर् इवोदितः ॥ जन्मान्तरसहस्रेषु यस्य स्यान् मतिर् ईदृशी । दासोऽहं वासुदेवस्य सर्वान् लोकान् समुद्धरेत् ॥ स याति विष्णुसालोक्यं पुरुषो नात्र संशयः । किं पुनस् तद्गतप्राणाः पुरुषाः संयतेन्द्रियाः ॥ अत एव— सकृद् एव प्रपन्नो यस् तवास्मीति च याचते । अभयं सर्वदा तस्मै ददाम्य् एतद् व्रतं मम ॥ इति रामायणे श्रीरामचन्द्रवाक्यं च, सकृद् एव प्रपन्नो यस् तवास्मीति च याचते । अभयं सर्वदा तस्मै ददाम्य् एतद् व्रतं हरेः ॥ इति च गरुडपुराणे । तथा चाह— आपन्नः संसृतिं घोरां यन्नाम विवशो गृणन् । ततः सद्यो विमुच्येत यद् बिभेति स्वयं भयम् ॥ इति। स्पष्टम् ॥
tathā sakṛd-bhajanenaiva sarvam apy āyuḥ saphalam ity udāhṛtam eva śrī-śaunaka-vākyena āyur harati vai puṁsām udyann astaṁ ca yann asau ity-ādi-granthena | evaṁ bhakty-ābhāsenāpy ajāmilādau pāpaghnatvaṁ ca dṛśyate | tathā sarva-karmādi-vidhvaṁsa-pūrvaka-parama-gati-prāptāv api svalpāyāsenaiva bhakteḥ kāraṇatvaṁ ca śrūyate | laghu-bhāgavate— vartamānaṁ ca yat pāpaṁ yad bhūtaṁ yad bhaviṣyati | tat sarvaṁ nirdahaty āśu govindānala-kīrtanāt || iti | tathaiva ca tatra yathā-kathañcit tad-bhakti-sambandhasya kāraṇatvaṁ dṛśyate | brahma-vaivarte— sa samārādhito devo muktikṛt syād yathā tathā | anicchayāpi huta-bhuk saṁspṛṣṭo dahati dvijāḥ || iti | skānde umā-maheśvara-saṁvāde— dīkṣā-mātreṇa kṛṣṇasya narā mokṣaṁ labhanti vai | kiṁ punar ye sadā bhaktyā pūjayanty acyutaṁ narāḥ || iti | bṛhan-nāradīye— akāmād api ye viṣṇoḥ sakṛt pūjāṁ prakurvate | na teṣāṁ bhava-bandhas tu kadācid api jāyate || iti | pādme deva-dyuti-stutau— sakṛd uccārayed yas tu nārāyaṇam atandritaḥ | śuddhāntaḥkaraṇo bhūtvā nirvāṇam adhigacchati || iti | tathānyatra— samparkād yadi vā mohād yas tu pūjayate harim | sarva-pāpa-vinirmuktaḥ prayāti paramaṁ padam || itihāsa-samuccaye śrī-nārada-puṇḍarīka-saṁvāde ca— ye nṛśaṁsā durācārāḥ pāpācāra-ratāḥ sadā | te'pi yānti paraṁ dhāma nārāyaṇa-padāśrayāḥ || lipyante na ca pāpena vaiṣṇavā vīta-kalmaṣāḥ | punanti sakalān lokān sahasrāṁśur ivoditaḥ || janmāntara-sahasreṣu yasya syān matir īdṛśī | dāso'haṁ vāsudevasya sarvān lokān samuddharet || sa yāti viṣṇu-sālokyaṁ puruṣo nātra saṁśayaḥ | kiṁ punas tad-gata-prāṇāḥ puruṣāḥ saṁyatendriyāḥ || ata eva— sakṛd eva prapanno yas tavāsmīti ca yācate | abhayaṁ sarvadā tasmai dadāmy etad vrataṁ mama || iti rāmāyaṇe śrī-rāmacandra-vākyaṁ ca, sakṛd eva prapanno yas tavāsmīti ca yācate | abhayaṁ sarvadā tasmai dadāmy etad vrataṁ hareḥ || iti ca garuḍa-purāṇe | tathā cāha— āpannaḥ saṁsṛtiṁ ghorāṁ yan-nāma vivaśo gṛṇan | tataḥ sadyo vimucyeta yad bibheti svayaṁ bhayam || iti| spaṣṭam ||
Так же о том, что одним почитанием вся жизнь становится плодоносной, приведено речение шри Шаунаки — текстом «Восходя и идя к закату, оно уносит жизнь людей» и далее. Так же у Аджамилы и прочих видно, что грех губит и подобие преданности. И слышно, что преданность малым усилием бывает причиною обретения высшего пути с разрушением всех деяний и прочего. В «Лагху-бхагавате»: «И нынешний грех, и бывший, и тот, что будет, — всё это скоро сжигает воспевание огня-Говинды». Видно и то, что причиною там бывает какая бы то ни было связь с преданностью ему.
В Брахма-вайварте: «Тот бог, будучи умилостивлен как бы то ни было, творит освобождение: ведь и огонь, тронутый даже без желания, жжёт, о дваждырождённые». В Сканде, в беседе Умы и Махешвары: «Одним посвящением в Кришну люди обретают освобождение, — что уж говорить о тех, кто всегда с преданностью почитает Ачьюту?» В большой Нарадии: «У тех, кто хотя бы однажды и без желания совершает почитание Вишну, узы бытия никогда не рождаются». В Падме, в славословии Девадьюти: «Кто, неленивый, хотя бы однажды произнесёт „Нараяна“, тот, став чистым внутренним орудием, достигает угасания». Так же в другом месте: «Кто почитает Хари — хотя бы от соприкосновения или от помрачения, — тот, вполне свободный от всех грехов, идёт к высшему месту».
И в «Своде сказаний», в беседе шри Нарады и Пундарики: «Даже те, кто жесток, дурнонравен и всегда предан греховному обычаю, идут в высшую обитель, если имеют прибежищем стопу Нараяны. Вайшнавы, у которых скверна ушла, грехом не пятнаются и очищают все миры, как взошедшее тысячелучевое светило. У кого за тысячи иных рождений была бы такая мысль: „я слуга Васудевы“, — тот спас бы все миры. Такой человек идёт в сообитание с Вишну, нет здесь сомнения, — что уж говорить о людях, отдавших ему жизнь и обуздавших чувства?»
Оттого и речение шри Рамачандры в Рамаяне: «Кто хотя бы однажды припал и просит: „я твой“, — тому я всегда даю бесстрашие: таков мой обет»; и в Гаруда-пуране: «Кто хотя бы однажды припал и просит: „я твой“, — тому всегда даю бесстрашие: таков обет Хари». Так же он и говорит: «Впавший в страшную самсару, невольно возглашая чьё имя, тотчас освободился бы, — того, кого боится сам страх». Ясно.
f2bf6057564a · 发布于 2026年9月21日 00:52:07 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Огонь, тронутый нечаянно, жжёт без всякого намерения жечь — на этом стоит весь ряд свидетельств о случайном, вынужденном и даже безразличном почитании.