तद् एवम् अस्मिन् श्रीमति महापुराणे गुरुशिष्यभावेन प्रवृत्तानाम् उपदेशशिक्षावाक्येषु भक्तेर् एवाभिधेयत्वं साधितम् । तथा— तत् कथ्यतां महाभाग यदि कृष्णकथाश्रयम् । अथवास्य पदाम्भोजमकरन्दलिहां सताम् ॥ इत्य् अनुसारेण सर्वेषाम् इतिहासानाम् अपि तन्मात्रतात्पर्यत्वं ज्ञेयम् । विस्तरभिया तु न विव्रियते । अथान्यत्र च तद् एव दृश्यते । तत्रान्वयेन यथा— एतावान् एव लोकेऽस्मिन् पुंसां धर्मः परः स्मृतः । भक्तियोगो भगवति तन्नामग्रहणादिभिः ॥ पुंसां जीवमात्राणां परो धर्मः सार्वभौमो धर्म एतावान् एव स्मृतः, नैतद् अधिकः । एतावत्त्वम् एवाह—तन्नामग्रहणादिभिर् यो भक्तियोगः साक्षाद् भक्तिर् इति । एवकारेणान्यव्यावृत्तत्वं स्पष्टयति—भगवतीति । नामग्रहणादीन्य् अपि यदि कर्मादौ तत्साद्गुण्याद्यर्थं प्रयुज्यन्ते, तदा तस्य परत्वं नास्ति । तुच्छफलार्थं प्रयुक्तत्वेन तदपराधाद् इत्य् अर्थः । तथैव क्षयिष्णुफलदातृत्वं च भवतीति भावः ॥ ॥
tad evam asmin śrīmati mahā-purāṇe guru-śiṣya-bhāvena pravṛttānām upadeśa-śikṣā-vākyeṣu bhakter evābhidheyatvaṁ sādhitam | tathā— tat kathyatāṁ mahā-bhāga yadi kṛṣṇa-kathāśrayam | athavāsya padāmbhoja-makaranda-lihāṁ satām || ity anusāreṇa sarveṣām itihāsānām api tan-mātra-tātparyatvaṁ jñeyam | vistara-bhiyā tu na vivriyate | athānyatra ca tad eva dṛśyate | tatrānvayena yathā— etāvān eva loke'smin puṁsāṁ dharmaḥ paraḥ smṛtaḥ | bhakti-yogo bhagavati tan-nāma-grahaṇādibhiḥ || puṁsāṁ jīva-mātrāṇāṁ paro dharmaḥ sārvabhaumo dharma etāvān eva smṛtaḥ, naitad adhikaḥ | etāvattvam evāha—tan-nāma-grahaṇādibhir yo bhakti-yogaḥ sākṣād bhaktir iti | eva-kāreṇānya-vyāvṛttatvaṁ spaṣṭayati—bhagavatīti | nāma-grahaṇādīny api yadi karmādau tat-sādguṇyādy-arthaṁ prayujyante, tadā tasya paratvaṁ nāsti | tuccha-phalārthaṁ prayuktatvena tad-aparādhād ity arthaḥ | tathaiva kṣayiṣṇu-phala-dātṛtvaṁ ca bhavatīti bhāvaḥ || ||
Итак, в этой прекрасной великой пуране, в речениях наставления и поучения тех, кто вступил в отношение учителя и ученика, доказано, что предметом является именно преданность. И следуя «Так расскажи, о великий долею, если это имеет прибежищем сказания о Кришне — или же благих, лижущих мёд его лотосных стоп», надо знать, что и все сказания устремлены к одному только этому. Из страха многословия это здесь не раскрывается.
И в другом месте видно то же. Там — по согласию, как: «Столько, и только столько, помнится в этом мире высшим законом людей: сопряжение с преданностью Бхагавану произнесением его имени и прочим». «Людей» — всех живых без изъятия; высший закон, закон всеобщий, помнится именно в такую меру, и не больше этого. Эту-то меру он и называет: «его имени произнесением и прочим», то есть сопряжение с преданностью, непосредственно преданность. Частицею «именно» он проясняет, что иное исключено: «с Бхагаваном». А если произнесение имени и прочее применяются в деянии и прочем ради его добротности, то высшести у него нет: применённое ради ничтожного плода, оно становится оскорблением ему. Вот смысл; и тогда же оно даёт гибнущий плод — таково разумение.
1581e9eacc5d · 发布于 2026年9月21日 00:52:07 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Оскорбление здесь не в том, что имя произнесли, а в том, ради чего: поставленное в услужение мелкой цели, оно и отдаёт мелким плодом.