तद् अश्मसारं हृदयं बतेदं यद् गृह्यमाणैर् हरिनामधेयैः । न विक्रियेताथ यदा विकारो नेत्रे जलं गात्ररुहेषु हर्षः ॥ इति । यथा प्रायेणाधुनिकानाम् । यथा वा, ब्रह्मण्यस्य वदान्यस्य तव दासस्य केशव । स्मृतिर् नाद्यापि विध्वस्ता भवत्सन्दर्शनार्थिनः ॥ इति । तदुक्तरीत्याध्यवसितभक्तेर् अपि नृगस्य, जिह्वा न वक्ति इत्यादियमवाक्यविरुद्धं यमलोकगमनं प्राप्तवतो विना चार्थवादकल्पनामयं भावं श्रुतशास्त्रस्यापि तस्य सत्यां तादृशमाहात्म्यायां भक्तौ श्रीमदम्बरीषादिवत् सेवाग्रहं परित्यज्य दानकर्माग्रहो न स्यात् । तादृशापराधे भक्तिस्तम्भश् च श्रूयते । यथा पाद्मे नामापराधभञ्जनस्तोत्रे— नामैकं यस्य वाचि स्मरणपथगतं श्रोत्रमूलं गतं वा शुद्धं वाशुद्धवर्णं व्यवहितरहितं तारयत्य् एव सत्यम् । तच् चेद् देहद्रविणजनतालोभपाषण्डमध्ये निक्षिप्तं स्यान् न फलजनकं शीघ्रम् एवात्र विप्र ॥ देहादिलोभार्थं ये पाषण्डा गुर्ववज्ञादिदशापराधयुक्तास् तन्मध्य इत्य् अर्थः । स्कान्दे प्रह्लादसंहितायां द्वारकामाहात्म्ये— पूजितो भगवान् विष्णुर् जन्मान्तरशतैर् अपि । प्रसीदति न विश्वात्मा वैष्णवे चावमानिते ॥ स्कान्द एवान्यत्र मार्कण्डेयभगीरथसंवादे— दृष्ट्वा भागवतं दूरात् सम्मुखे नोपयाति हि । न गृह्णाति हरिस् तस्य पूजां द्वादशवर्षिकीम् ॥ दृष्ट्वा भागवतं विप्रं नमस्कारेण नार्चयेत् । देहिनस् तस्य पापस्य न च वै क्षमते हरिः ॥ इति । एवं बहून्य् एवापराधान्तराण्य् अपि दृश्यन्ते । एवम् एव श्रीविष्णुपुराणे शतधनुर् नाम्नो राज्ञो भगवदाराधनतत्परस्यापि वेदवैष्णवनिन्दकाल्पसम्भाषयैव कुक्कुरादियोनिप्राप्तिर् उक्ता । अतः शुश्रूषोः श्रद्दधानस्य इत्यादौ, आवृत्तिर् असकृदुपदेशात् इत्यादौ च पुरुषाणां प्रायः सापराधत्वाभिप्रायेणैवावृत्तिविधानम् । सापराधानाम् आवृत्त्यपेक्षा चोक्ता पाद्मे नामापराधभञ्जनस्तोत्रे नामोपलक्ष्य— नामापराधयुक्तानां नामान्य् एव हरन्त्य् अघम् । अविश्रान्तिप्रयुक्तानि तान्य् एवार्थकराणि च ॥ इति । एतदपेक्षयैव त्रैलोक्यसम्मोहनतन्त्रादाव् अष्टादशाक्षरादेर् आवृत्तिविधानम्, यथा— इदानीं शृणु देवि त्वं केवलस्य मनोर् विधिम् । दशकृत्वो जपेन् मन्त्रम् आपत्कल्पेन मुच्यते ॥ सहस्रजप्तेन तथा मुच्यते महतैनसा ।
tad aśma-sāraṁ hṛdayaṁ batedaṁ yad gṛhyamāṇair hari-nāma-dheyaiḥ | na vikriyetātha yadā vikāro netre jalaṁ gātra-ruheṣu harṣaḥ || iti | yathā prāyeṇādhunikānām | yathā vā, brahmaṇyasya vadānyasya tava dāsasya keśava | smṛtir nādyāpi vidhvastā bhavat-sandarśanārthinaḥ || iti | tad-ukta-rītyādhyavasita-bhakter api nṛgasya, jihvā na vakti ity-ādi-yama-vākya-viruddhaṁ yama-loka-gamanaṁ prāptavato vinā cārthavāda-kalpanāmayaṁ bhāvaṁ śruta-śāstrasyāpi tasya satyāṁ tādṛśa-māhātmyāyāṁ bhaktau śrīmad-ambarīṣādivat sevāgrahaṁ parityajya dāna-karmāgraho na syāt | tādṛśāparādhe bhakti-stambhaś ca śrūyate | yathā pādme nāmāparādha-bhañjana-stotre— nāmaikaṁ yasya vāci smaraṇa-patha-gataṁ śrotra-mūlaṁ gataṁ vā śuddhaṁ vāśuddha-varṇaṁ vyavahita-rahitaṁ tārayaty eva satyam | tac ced deha-draviṇa-janatā-lobha-pāṣaṇḍa-madhye nikṣiptaṁ syān na phala-janakaṁ śīghram evātra vipra || dehādi-lobhārthaṁ ye pāṣaṇḍā gurv-avajñādi-daśāparādha-yuktās tan-madhya ity arthaḥ | skānde prahlāda-saṁhitāyāṁ dvārakā-māhātmye— pūjito bhagavān viṣṇur janmāntara-śatair api | prasīdati na viśvātmā vaiṣṇave cāvamānite || skānda evānyatra mārkaṇḍeya-bhagīratha-saṁvāde— dṛṣṭvā bhāgavataṁ dūrāt sammukhe nopayāti hi | na gṛhṇāti haris tasya pūjāṁ dvādaśa-varṣikīm || dṛṣṭvā bhāgavataṁ vipraṁ namaskāreṇa nārcayet | dehinas tasya pāpasya na ca vai kṣamate hariḥ || iti | evaṁ bahūny evāparādhāntarāṇy api dṛśyante | evam eva śrī-viṣṇu-purāṇe śata-dhanur nāmno rājño bhagavad-ārādhana-tatparasyāpi veda-vaiṣṇava-nindakālpa-sambhāṣayaiva kukkurādi-yoni-prāptir uktā | ataḥ śuśrūṣoḥ śraddadhānasya ity-ādau, āvṛttir asakṛd-upadeśāt ity-ādau ca puruṣāṇāṁ prāyaḥ sāparādhatvābhiprāyeṇaivāvṛtti-vidhānam | sāparādhānām āvṛtty-apekṣā coktā pādme nāmāparādha-bhañjana-stotre nāmopalakṣya— nāmāparādha-yuktānāṁ nāmāny eva haranty agham | aviśrānti-prayuktāni tāny evārtha-karāṇi ca || iti | etad-apekṣayaiva trailokya-sammohana-tantrādāv aṣṭādaśākṣarāder āvṛtti-vidhānam, yathā— idānīṁ śṛṇu devi tvaṁ kevalasya manor vidhim | daśa-kṛtvo japen mantram āpat-kalpena mucyate || sahasra-japtena tathā mucyate mahatainasā |
«Каменно, увы, это сердце, которое не меняется при произносимых именах Хари; а если меняется — то вода в глазах и дрожь в волосках тела». Как большею частью у нынешних. Или: «Не разрушена доныне, о Кешава, память о твоём слуге — благосклонном к брахманам, щедром, искавшем видения тебя».
Ведь у Нриги, чья преданность утверждена сказанным способом и который всё же попал в мир Ямы — вопреки речению Ямы «Чей язык не произносит» и далее, — не будь тут разумения, полного домыслов о преувеличении, он, слышавший шастру, при такой величием преданности не оставил бы усердия к служению, как шримад Амбариша и подобные, ради усердия к деянию дарения. И слышно, что при таком оскорблении преданность останавливается.
Как в Падме, в славословии сокрушения оскорблений имени: «Одно имя, чьё бы ни было, попавшее в речь, на путь памятования или к корню слуха, — чистое или нечистое звучанием, с промежутком или без, — воистину переправляет. Но если оно брошено среди еретиков, алчущих тела, имущества и людей, — оно здесь не скоро родит плод, о випра». То есть: среди тех еретиков, что ради алчбы к телу и прочему наделены десятью оскорблениями — презрением к учителю и прочими.
В Сканде, в Прахлада-самхите, в величии Двараки: «Почитаемый хотя бы сотнями иных рождений, Бхагаван Вишну, душа вселенной, не благоволит, если унижен вайшнав». В Сканде же в другом месте, в беседе Маркандеи и Бхагиратхи: «Кто, увидев бхагавату издали, не идёт ему навстречу, — у того Хари не принимает и двенадцатилетнего почитания. Кто, увидев бхагавату-випру, не почтит его поклоном, — тому телесному грешнику Хари не прощает». Так видятся и многие иные оскорбления. Так же в шри Вишну-пуране сказано, что царь по имени Шатадханур, хотя и преданный почитанию Бхагавана, за одну недолгую беседу с хулителем Веды и вайшнавов обрёл лоно пса и прочие.
Оттого и в «Желающему слушать, верующему» и далее, и в «Повторение — ибо наставление неоднократно» и далее повторение предписано именно с тем разумением, что люди большею частью оскорбили. И нужда в повторении для оскорбивших сказана в Падме, в славословии сокрушения оскорблений имени, где обозначено имя: «У наделённых оскорблением имени грех уносят сами же имена; применяемые без отдыха, они и достигают цели». Этою же нуждою объясняется предписание повторять восемнадцатисложную и прочие в «Тантре очарования трёх миров» и прочих: «Ныне слушай, о богиня, устав одной мантры: кто прошепчет мантру десять раз — избавляется от разряда бед; тысячею шептаний так же избавляется от великого греха».
34fea863c3e2 · 发布于 2026年9月21日 00:52:07 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Имя действует всегда — но не всегда скоро: разницу объясняют не силою имени, а тем, во что оно брошено.