अतो विष्णुपुराणाद्युक्ता ज्ञानिभरताद्याः कल्पभेदेनान्ये एव ज्ञेयाः । तद् एवम् अन्येषाम् अपि महाभक्तानां प्रीतेर् उदासीना गतिर् न भवत्य् एव, किम् उत विरुद्धा । तदनुकूला सम्पत्तिश् चाप्रार्थितैव भवतीति स्थितम् । प्रीतिमतां चायम् अतिशयः । यदि भगवता सा न दीयते, तदा तेनादानेनापि प्रीतेर् उल्लास एव भवति । यदि वा दीयते, तदा तेनापीति । यथा – अधनोऽयं धनं प्राप्य माद्यन्न् उच्चैर् न मां स्मरेत् । इति कारुणिको नूनं धनं मेऽभूरि नाददात् ॥ अभूर्य् अपि । यथा च— नूनं बतैतन् मम दुर्भगस्य शश्वद् दरिद्रस्य समृद्धिहेतुः महाविभूतेर् अवलोकतोऽन्यो नैवोपपद्येत यदूत्तमस्य ॥ इत्य् अनन्तरम्, नन्व् अब्रुवाणो दिशते समक्षम् इत्यादिकं, किञ्चित् करोत्य् उर्व् अपि यत् स्वदत्तम् इत्यादिकं चोक्त्वा तद्गुणोद्दीपितप्रीतिर् आह— तस्यैव मे सौहृदसख्यमैत्री दास्यं पुनर् जन्मनि जन्मनि स्यात् । महानुभावेन गुणालयेन विषज्जतस् तत्पुरुषप्रसङ्गः ॥ निरुपाधिकोपकारमयं सौहृदम् । सहविहारितामयं तद् एव सख्यम् । मैत्री स्निग्धत्वम् । दास्यं सेवकत्वमात्रम् अपि स्यात् । द्वन्द्वैक्यम् । महानुभावेन तेनैव । अत एव सा सम्पत्तिर् अपि भगवत्सेवार्थम् एव तेन नियुक्तेत्य् आयातम् ।
ato viṣṇu-purāṇādy-uktā jñāni-bharatādyāḥ kalpa-bhedenānye eva jñeyāḥ | tad evam anyeṣām api mahā-bhaktānāṁ prīter udāsīnā gatir na bhavaty eva, kim uta viruddhā | tad-anukūlā sampattiś cāprārthitaiva bhavatīti sthitam | prītimatāṁ cāyam atiśayaḥ | yadi bhagavatā sā na dīyate, tadā tenādānenāpi prīter ullāsa eva bhavati | yadi vā dīyate, tadā tenāpīti | yathā – adhano'yaṁ dhanaṁ prāpya mādyann uccair na māṁ smaret | iti kāruṇiko nūnaṁ dhanaṁ me'bhūri nādadāt || abhūry api | yathā ca— nūnaṁ bataitan mama durbhagasya śaśvad daridrasya samṛddhi-hetuḥ mahā-vibhūter avalokato'nyo naivopapadyeta yadūttamasya || ity anantaram, nanv abruvāṇo diśate samakṣam ity-ādikaṁ, kiñcit karoty urv api yat svadattam ity-ādikaṁ coktvā tad-guṇoddīpita-prītir āha— tasyaiva me sauhṛda-sakhya-maitrī- dāsyaṁ punar janmani janmani syāt | mahānubhāvena guṇālayena viṣajjatas tat-puruṣa-prasaṅgaḥ || nirupādhikopakāra-mayaṁ sauhṛdam | saha-vihāritā-mayaṁ tad eva sakhyam | maitrī snigdhatvam | dāsyaṁ sevakatva-mātram api syāt | dvandvaikyam | mahānubhāvena tenaiva | ata eva sā sampattir api bhagavat-sevārtham eva tena niyuktety āyātam |
Оттого знающего Бхарату и прочих, о которых сказано в Вишну-пуране и далее, надо считать иными — по различию кальп. Итак, и у прочих великих преданных путь любви не бывает ни безразличным, ни тем более противным; и установлено, что благоприятная ей полнота приходит неиспрошенной.\n\nА у имеющих любовь есть ещё и такое превосходство: если Бхагаван её не даёт — самим этим недаянием бывает ликование любви; если даёт — тоже им. Как: «„Этот безденежный, обретя богатство и сильно опьянев, не стал бы меня помнить“ — так, верно, милосердный не дал мне обильного богатства». «Обильного» — вот именно. И как: «Верно, увы, вот причина изобилия для меня, злосчастного и всегда нищего; иной, чем взгляд великобогатого, лучшего из Ядавов, тут и не сложилось бы». И сразу вслед, сказав «ведь он, не говоря, даёт воочию» и далее и «даже малое он делает великим, если дано им самим» и далее, он, с любовью, воспламенённой его качествами, говорит: «Да будет у меня с ним же благодружество, дружба, приязнь и служение в рождении за рождением; и да будет у привязанного к великомощному, вместилищу качеств, общение с его людьми».\n\nБлагодружество — полное бескорыстного вспоможения; оно же, полное совместного гуляния, — дружба; приязнь — нежность; служение — пусть хотя бы просто быть слугою. Двандва здесь — единство. «С великомощным» — с ним же. Оттого и выходит, что та полнота тоже назначена им ради служения Бхагавану.
e289e6a6c2a6 · 发布于 2026年9月21日 16:24:47 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Судра принимает и отказ как подарок, и подарок — как подарок; ликование не зависит от исхода, потому что считает оно не полученное, а внимание.\n\nИ четыре слова о близости выстроены по нарастанию доверия, а кончается перечень самым малым — «хотя бы просто быть слугою».