अत्रैवम् अपि स्वयम् उक्तं न पारयेऽहम् इत्यादि । अथ प्रवासात्मकेन, यथा— वृष्णीनां प्रवरो मन्त्री कृष्णस्य दयितः सखा । शिष्यो बृहस्पतेः साक्षाद् उद्धवो बुद्धिसत्तमः ॥ तम् आह भगवान् प्रेष्ठं भक्तम् एकान्तिनं क्वचित् । गृहीत्वा पाणिना पाणिं प्रपन्नार्तिहरो हरिः ॥ गच्छोद्धव व्रजं सौम्य पित्रोर् नौ प्रीतिम् आवह । गोपीनां मद्वियोगाधिं मत्सन्देशैर् विमोचय । ता मन्मनस्का मत्प्राणा मदर्थे त्यक्तदैहिकाः ॥ इत्यादि । तथा च स्कान्दप्रह्लादसंहिताद्वारकामाहात्म्ये ताः प्रति श्रीमदुद्धववाक्यम्— भगवान् अपि दाशार्हः कन्दर्पशरपीडितः । न भुङ्क्ते न स्वपिति च चिन्तयन् वो ह्य् अहर्निशम् ॥ इति । एवं राजकुमारीणां परिणयोऽपि ताभिर् गोपकुमारीभिर् एकात्मत्वात् प्रायस् तद्विरहकालक्षपणार्थ एव तासां प्राणपरित्यागपरिहारार्थम् एव च । यथोक्तं पाद्मे—कैशोरे गोपकन्यास् ता यौवने राजकन्यका इति । यथा च श्रीरुक्मिणीवाक्यम्— यर्ह्य् अम्बुजाक्ष न लभेय भवत्प्रसादं जह्याम् असून् व्रतकृशान् शतजन्मभिः स्यात् ॥ इति ।
atraivam api svayam uktaṁ na pāraye'ham ity-ādi | atha pravāsātmakena, yathā— vṛṣṇīnāṁ pravaro mantrī kṛṣṇasya dayitaḥ sakhā | śiṣyo bṛhaspateḥ sākṣād uddhavo buddhi-sattamaḥ || tam āha bhagavān preṣṭhaṁ bhaktam ekāntinaṁ kvacit | gṛhītvā pāṇinā pāṇiṁ prapannārti-haro hariḥ || gacchoddhava vrajaṁ saumya pitror nau prītim āvaha | gopīnāṁ mad-viyogādhiṁ mat-sandeśair vimocaya | tā man-manaskā mat-prāṇā mad-arthe tyakta-daihikāḥ || ity-ādi | tathā ca skānda-prahlāda-saṁhitā-dvārakā-māhātmye tāḥ prati śrīmad-uddhava-vākyam— bhagavān api dāśārhaḥ kandarpa-śara-pīḍitaḥ | na bhuṅkte na svapiti ca cintayan vo hy aharniśam || iti | evaṁ rāja-kumārīṇāṁ pariṇayo'pi tābhir gopa-kumārībhir ekātmatvāt prāyas tad-viraha-kāla-kṣapaṇārtha eva tāsāṁ prāṇa-parityāga-parihārārtham eva ca | yathoktaṁ pādme—kaiśore gopa-kanyās tā yauvane rāja-kanyakā iti | yathā ca śrī-rukmiṇī-vākyam— yarhy ambujākṣa na labheya bhavat-prasādaṁ jahyām asūn vrata-kṛśān śata-janmabhiḥ syāt || iti |
И здесь он сам сказал: «Не в силах я» и далее. Далее — природы отъезда, как: «Лучший советник Вришни, дорогой товарищ Кришны, прямой ученик Брихаспати, Уддхава, наилучший разумом. Ему, дражайшему, единственно преданному, сказал однажды Бхагаван Хари, уносящий беду предавшихся, взяв его руку своею: „Ступай, благой Уддхава, во Врадж; принеси радость нашим родителям; сними посланиями моими муку разлуки со мною у пастушек. Они заняты умом мною, живут мною, ради меня оставили всё телесное“» и далее. Так же в Прахлада-самхите «Сканды», в величании Двараки, речение шримад Уддхавы к ним: «И Бхагаван, потомок Дашархов, мучимый стрелами Кандарпы, не ест и не спит, думая о вас днём и ночью».\n\nТак и бракосочетание царских дев — поскольку они единодушны с теми пастушьими девами — обычно лишь ради того, чтобы скоротать время разлуки с ними и отвратить их от расставания с жизнью. Как сказано в «Падме»: «В отрочестве они пастушьи девы, в юности — царские». И как речение шри Рукмини: «Если, лотосоокий, я не обрету твоей милости, я оставлю дыхания, истощённые обетами; пусть это будет и через сотни рождений».
5ef8fbd411d6 · 发布于 2026年9月21日 16:24:47 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Посольство снаряжено не для утешения, а потому, что иначе они не выживут. Об этом сказано прямо, его же словами.\n\nИ его собственное состояние описано теми же словами, что и их: не ест и не спит. Разлука здесь взаимна.