अत्र कृष्णद्युमणिनिम्लोचे इत्यादौ दुर्भगो बत लोकोऽयम् इत्यादिषु चात्मात्मीयविगर्हादिलक्षणो विलापश् च ज्ञेयः । अथ वियोगानन्तरयोगलक्षणतुष्ट्यात्मक उदाहार्यः । तत्र साक्षात्कारतुल्यस्फूर्तात्मको यथा तदनन्तरम् एव श्रीमदुद्धवस्य— स मुहूर्तम् अभूत् तूष्णीं कृष्णाङ्घ्रिसुधया भृशम् । तीव्रेण भक्तियोगेन निमग्नः साधु निर्वृतः ॥ इत्यादि । स्पष्टम् ।
atra kṛṣṇa-dyumaṇi-nimloce ity-ādau durbhago bata loko'yam ity-ādiṣu cātmātmīya-vigarhādi-lakṣaṇo vilāpaś ca jñeyaḥ | atha viyogānantara-yoga-lakṣaṇa-tuṣṭy-ātmaka udāhāryaḥ | tatra sākṣātkāra-tulya-sphūrtātmako yathā tad-anantaram eva śrīmad-uddhavasya— sa muhūrtam abhūt tūṣṇīṁ kṛṣṇāṅghri-sudhayā bhṛśam | tīvreṇa bhakti-yogena nimagnaḥ sādhu nirvṛtaḥ || ity-ādi | spaṣṭam |
Здесь да будет знаемо и причитание, определяемое порицанием себя и своего, — в «закатилось солнце-Кришна» и далее и в «несчастен ведь этот мир» и далее. Далее да приводится природы утешения, определяемого соединением после разлуки. Сперва — природы проблеска, равного видению воочию, как сразу вслед за тем у шримад Уддхавы: «Он мгновение был безмолвен, глубоко погружённый нектаром стоп Кришны, острым сопряжением преданности, вполне утешённый» и далее. Ясно.
e24118aef5de · 发布于 2026年9月21日 16:24:47 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Проблеск приравнен к встрече: разница между ними в расе не существенна. Утешение приходит от того же, от чего и разлука.