तद् एवम् अत्र प्रस्तावे लब्धावस्थाने, तत्र शक्रस् तु दुष्टक्रमम् अनुष्ठितवान्—
प्रथमं तावत् प्रथमानेन वातेन वातेन ते प्रलयं गता इति सन्दिह्य, तदैव तद्दैवतशतम् एव तत्र प्रभूतदूततया प्रस्थापितवान् । तत् तु तस्माद् अतिसत्वरम् आगत्वरतया तद् अभीष्टं प्रत्याचष्ट । ततश् च बलारातिर् बलात् प्रवर्तितप्रसारेण जलासारेण तद्विलापनं प्रतीत्य च सत्यताप्रतिपत्तये जलददेवान् एव तद्वार्तायां वर्तयामास । वर्तिताश् च ते तद्वीक्षितेन पथा प्रत्यागत्य यथापूर्वं तत् प्रत्याशापदं प्रत्याख्याय स्थितवन्तः । ततश् च परमम् अपूर्वं मत्वा, मनस्य् अतीव धूर्वणं गत्वा, घनाघनबृंहणः स घनाघनः स्ववाहनं घनाघनं क्रोधाद् अङ्कुशेन मङ्क्षु जघान । हत्वा च किञ्चिद् अग्रतो गत्वा सत्वरम् ऐरावतीयवह्निम् अह्नि चापह्नुतनेत्रवीर्यं विकीर्य दूत्याय तद्देवताम् अवतारयामास । सा च ततो निवृत्य प्रवृत्त्यन्तरं निवेदयामास—देव, परमाश्चर्यचर्येयम् अवधार्यताम्, यत् खलु स एव बलिभोजनवलितबलः सन्न् अचलः सम्यग् उत्पतन्न् इवावलोक्यते ।
tad evam atra prastāve labdhāvasthāne, tatra śakras tu duṣṭa-kramam anuṣṭhitavān—
prathamaṁ tāvat prathamānena vātena vātena te pralayaṁ gatā iti sandihya, tadaiva tad-daivata-śatam eva tatra prabhūta-dūtatayā prasthāpitavān | tat tu tasmād atisatvaram āgatvaratayā tad abhīṣṭaṁ pratyācaṣṭa | tataś ca balārātir balāt pravartita-prasāreṇa jalāsāreṇa tad-vilāpanaṁ pratītya ca satyatā-pratipattaye jalada-devān eva tad-vārtāyāṁ vartayāmāsa | vartitāś ca te tad-vīkṣitena pathā pratyāgatya yathā-pūrvaṁ tat pratyāśā-padaṁ pratyākhyāya sthitavantaḥ | tataś ca paramam apūrvaṁ matvā, manasy atīva dhūrvaṇaṁ gatvā, ghanāghana-bṛṁhaṇaḥ sa ghanāghanaḥ sva-vāhanaṁ ghanāghanaṁ krodhād aṅkuśena maṅkṣu jaghāna | hatvā ca kiñcid agrato gatvā satvaram airāvatīya-vahnim ahni cāpahnuta-netra-vīryaṁ vikīrya dūtyāya tad-devatām avatārayāmāsa | sā ca tato nivṛtya pravṛtty-antaraṁ nivedayāmāsa—deva, paramāścarya-caryeyam avadhāryatām, yat khalu sa eva bali-bhojana-valita-balaḥ sann acalaḥ samyag utpatann ivāvalokyate |
размер не определён
Пока здесь всё было так, Шакра там творил дурное. Сначала, подозревая, что они погибли от разгулявшегося ветра, он послал туда сотню божеств ветра гонцами. Но те очень скоро вернулись и сообщили обратное его желанию. Тогда Враг Балы, решив, что их погубил ливень, который он силой разлил, и желая удостовериться, отправил за вестью самих божеств туч. Те вернулись тем же путём и, как и прежде, сказали, что надежда его не сбылась. Тогда, сочтя это небывалым и в сердце сильно помрачившись, гремящий тучами владыка в гневе стукнул анкусом своего слона-тучу. Ударив и двинувшись чуть вперёд, он быстро рассыпал огонь Айраваты — молнию, что и днём ослепляет глаза, — и послал её божество гонцом. Та вернулась и сообщила иную новость: «Государь, вот диво: та самая гора, окрепнув от съеденной жертвы, будто взлетела ввысь».
6c7f9f0aeca3 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 21:20:01 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Враг Балы (асуры) — Индра; Айравата — его слон. Перевод приблизителен.