अथ क्रमप्राप्तं श्रवणम् । तच् च नामरूपगुणलीलामयशब्दानां श्रोत्रस्पर्शः । तत्र नामश्रवणं, यथा— न हि भगवन्न् अघटितम् इदं त्वद्दर्शनान् नृणाम् अखिलपापक्षयः । यन्नाम सकृच् छ्रवणात् पुक्कशोऽपि विमुच्यते संसारात् ॥ तादृशस्यापि सकृच्छ्रवणेऽपि मुक्तिफलप्राप्तेर् उत्तमस्य तच्छ्रवणे तु परमभक्तिर् एव फलम् इत्य् अभिप्रेतम् ॥ ॥
atha krama-prāptaṁ śravaṇam | tac ca nāma-rūpa-guṇa-līlā-maya-śabdānāṁ śrotra-sparśaḥ | tatra nāma-śravaṇaṁ, yathā— na hi bhagavann aghaṭitam idaṁ tvad-darśanān nṛṇām akhila-pāpa-kṣayaḥ | yan-nāma sakṛc chravaṇāt pukkaśo'pi vimucyate saṁsārāt || tādṛśasyāpi sakṛc-chravaṇe'pi mukti-phala-prāpter uttamasya tac-chravaṇe tu parama-bhaktir eva phalam ity abhipretam || ||
Затем по порядку — слушание. Оно есть касание слуха словами, состоящими из имени, облика, качеств и игр. Слушание имени — как: «Не несообразно это, о Бхагаван: что у людей от видения тебя истощаются все грехи, — ведь и пуккаса, единожды услышав твоё имя, освобождается от круговорота». Раз даже у такового при однократном слушании обретается плод освобождения, подразумевается, что у высшего при том же слушании плод — именно высшая преданность.
786b0f82418b · प्रकाशित 21 सित॰ 2026, 12:52:07 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Довод здесь идёт снизу вверх: если имя делает столько там, где не было ничего, то мерить его плод по низшему случаю нельзя.