तद् एतद्दास्यसम्बन्धेनैव सर्वम् अपि भजनं महत्तरं भवतीत्य् आह— यन्नामश्रुतिमात्रेण पुमान् भवति निर्मलः । तस्य तीर्थपदः किं वा दासानाम् अवशिष्यते ॥ यस्य भगवतो नामश्रवणमात्रेण यथाकथञ्चित् तच्छ्रवणेन, किं पुनः सम्यक् तत्तद्भजनेनेत्य् अर्थः । तर्हि दासोऽस्मीत्य् अभिमानेन सम्यग् एव भजतां सर्वत्र साधने साध्ये च किम् अवशिष्यते? तदधिकम् अन्यत् किम् अपि नास्तीत्य् अर्थः ॥ ॥
tad etad-dāsya-sambandhenaiva sarvam api bhajanaṁ mahattaraṁ bhavatīty āha— yan-nāma-śruti-mātreṇa pumān bhavati nirmalaḥ | tasya tīrtha-padaḥ kiṁ vā dāsānām avaśiṣyate || yasya bhagavato nāma-śravaṇa-mātreṇa yathā-kathañcit tac-chravaṇena, kiṁ punaḥ samyak tat-tad-bhajanenety arthaḥ | tarhi dāso'smīty abhimānena samyag eva bhajatāṁ sarvatra sādhane sādhye ca kim avaśiṣyate? tad-adhikam anyat kim api nāstīty arthaḥ || ||
И он говорит, что именно связью с рабством всякое почитание становится величественнее: «Если человек становится незапятнанным от одного слушания Его имени, — что же остаётся у рабов Того, чьи стопы — святыня?» То есть: одним слушанием имени Бхагавана, слышанного как бы то ни было, — что уж говорить о тех и тех почитаниях, творимых вполне. А у тех, кто чтит вполне, с мнением «я раб», что остаётся — и в средстве, и в достигаемом? Ничего выше того нет; таков смысл.
7f5df00ab35a · प्रकाशित 21 सित॰ 2026, 12:52:07 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Вопрос оставлен без ответа нарочно: у раба нет недостающего, и перечислять ему нечего.