तदेव दैवतवृन्दवन्दनमनुमोदयला मोदयता च तेनैव सगोपगोपरःशतवर्गम्ं सुच्छायाच्छायातशैत्यगुणे भाण्डीरतरुतलेऽलक्षितमात्मयोगेन सङ्गमय्य “मय्यतो वयस्या विकिरत सम्प्रति प्रतिपन्नार्था दृष्टीः” इति निगदिता दिताक्षिमुद्रा मुद्रामणीयकेन “अहो! किमयमस्माकमुन्मादः स्वप्नो वा, क्व गतो दवानलो न लोक्यते लक्षणमप्यस्य किमपि, क्व वा साइटवी, गावो वयमपि भाण्डीरमूल एव स्मः” इत्यतिविस्मितास्ते विदधिरे ॥22॥
tadeva daivatavṛndavandanamanumodayalā modayatā ca tenaiva sagopago-paraḥśatavargamṁ succhāyācchāyātaśaityaguṇe bhāṇḍīratarutale'lakṣitamātmayogena saṅgamayya “mayyato vayasyā vikirata samprati pratipannārthā dṛṣṭīḥ” iti nigaditā ditākṣimudrā mudrāmaṇīyakena “aho! kimayamasmākamunmādaḥ svapno vā, kva gato davānalo na lokyate lakṣaṇamapyasya kimapi, kva vā sāiṭavī, gāvo vayamapi bhāṇḍīramūla eva smaḥ” ityativismitāste vidadhire ||22||
Радуясь почитанию сонма богов, он своей йогой незаметно перенёс сотни пастухов и коров к корням баньяна Бхандира, прохладного густой тенью, и сказал: «Друзья, откройте глаза — всё исполнено». Открыв глаза, они в великом изумлении сказали: «Ах! Что с нами — безумие или сон? Куда делся лесной пожар — не видно и следа! Куда делся тот лес? И коровы, и мы — у корней Бхандиры!»
7298bdbe19f8 · опубликовано 29 сент. 2026 г., 00:58:01 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
По ШБ 10.19.13–14.