अथ तत्र गिरिवरपरिसरे न कोऽपि कञ्चिदधिक ऊनं सरसतरसौगन्धिकगन्धितृणे तृणेढि पशुः पशुमिति निरातङ्कतया तृणास्वादलालसेऽनालसेनाभितो यथेच्छं गते नैचिकीनिचये करकिसलयसलयधूयमानपीतचेलाञ्चलचालनेन सपताकनीलमणिस्तम्भ इव निखिलसौभाग्यलक्ष्मीविलासगृहारम्भस्य सुधारसाप्लुताप्लुतदीर्घदीर्घगम्भीरतरविकस्वरस्वरसौभाग्यध्वनिभृता निभृताक्षरं शबलि! कालि! धवले! इत्यादि नाम नामग्राहं ग्राहं यदि समाजुहाव, तदा युगपदेव तृणगुल्मादिविशालभञ्जिकाः शालमञ्जिका इवैकसूत्रगुम्फिताः, आपीनापीनाभोगभुग्नगतयोऽपि द्रुतगतयो द्रुतचेतसो हम्बेतिगद्गदगदनपराः पराहता इव मन्त्रबलेन धावमानास्ताः पुनस्तस्यैव कृपालोः कृपालोलमनसो “मा धावत मा धावत” इति कलकोमलध्वनिमध्वनि मधुरमाकर्ण्य निरायासं धावन्त्योऽवन्त्यो भगवदाज्ञामिव समकालमेव गिरिवरस्य द्रुतमुपत्यकामुप त्यकाः समीयुः ॥65॥
atha tatra girivaraparisare na ko'pi kañcidadhika ūnaṁ sarasatarasaugandhikagandhi-tṛṇe tṛṇeḍhi paśuḥ paśumiti nirātaṅkatayā tṛṇāsvāda-lālase'nālasenābhito yathecchaṁ gate naicikī-nicaye karakisalayasalayadhūyamānapītacelāñcalacālanena sapatākanīlamaṇistambha iva nikhilasaubhāgyalakṣmīvilāsagṛhārambhasya sudhārasāplutāplutadīrghadīrghagambhīrataravikasvarasvarasaubhāgyadhvanibhṛtā nibhṛtākṣaraṁ śabali! kāli! dhavale! ityādi nāma nāmagrāhaṁ grāhaṁ yadi samājuhāva, tadā yugapadeva tṛṇagulmādi-viśālabhañjikāḥ śālamañjikā ivaika-sūtragumphitāḥ, āpīnāpīnābhogabhugnagatayo'pi drutagatayo drutacetaso hambeti-gadgada-gadanaparāḥ parāhatā iva mantrabalena dhāvamānāstāḥ punastasyaiva kṛpāloḥ kṛpālolamanaso “mā dhāvata mā dhāvata” iti kalakomaladhvanimadhvani madhuramākarṇya nirāyāsaṁ dhāvantyo'vantyo bhagavadājñāmiva samakālameva girivarasya drutamupatyakāmupa tyakāḥ samīyuḥ ||65||
И вот там, у лучшей из гор, когда стадо коров, не мешая друг другу, без тревоги, жадно ища вкусной благоуханной травы, разошлось вволю, — он, помахивая краем жёлтой одежды рукой-ростком, как сапфировая колонна со стягом во дворце всякой удачи, — голосом, окроплённым нектаром, долгим, глубоким, полным удачи, тихо позвал их по именам: «Шабали! Кали! Дхавала!» — и тотчас все они разом, как куклы на одной нити, бросили траву и кусты и, хоть и тяжёлые налитым выменем, быстро, с тающими сердцами, с запинающимся «хамба», побежали, словно сражённые силой мантры; а он, милосердный, с сердцем, дрожащим от милости, сказал нежно на дороге: «Не бегите, не бегите!» — и они, не спеша, исполняя приказ Господа, разом, быстро собрались у подножия горы.
ada79c31927e · опубликовано 29 сент. 2026 г., 00:58:01 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Коровы бегут на зов Кришны.