तस्मात् प्रीतेर् एव पुरुषार्थश्रेष्ठत्वं सिद्धम् । यथाहुर् गद्येन— अथ ह वाव तव महिमामृतरससमुद्रविप्रुषा सकृद् अवलीढया स्वमनसि निष्यन्दमानानवरतसुखेन विस्मारितदृष्टश्रुतविषयसुखलेशाभासाः परमभागवता एकान्तिनो भगवति सर्वभूतप्रियसुहृदि सर्वात्मनि नितरां निरन्तरं निर्वृतमनसः कथम् उ ह वा एते मधुमथन पुनः स्वार्थकुशला ह्य् आत्मप्रियसुहृदः साधवस् त्वच्चरणाम्बुजानुसेवां विसृजन्ति, न यत्र पुनर् अयं संसारपर्यावर्तः इति । सकृद् अपि इति चित्तं ब्रह्मसुखस्पृष्टं नैवोत्तिष्ठेत कर्हिचित् इतिवद् अत्रापि सूचितम् । आत्मा त्वम् एव प्रियः सुहृच् च येषां ते ।
tasmāt prīter eva puruṣārtha-śreṣṭhatvaṁ siddham | yathāhur gadyena— atha ha vāva tava mahimāmṛta-rasa-samudra-vipruṣā sakṛd avalīḍhayā sva-manasi niṣyandamānānavarata-sukhena vismārita-dṛṣṭa-śruta-viṣaya-sukha-leśābhāsāḥ parama-bhāgavatā ekāntino bhagavati sarva-bhūta-priya-suhṛdi sarvātmani nitarāṁ nirantaraṁ nirvṛta-manasaḥ katham u ha vā ete madhumathana punaḥ svārtha-kuśalā hy ātma-priya-suhṛdaḥ sādhavas tvac-caraṇāmbujānusevāṁ visṛjanti, na yatra punar ayaṁ saṁsāra-paryāvartaḥ iti | sakṛd api iti cittaṁ brahma-sukha-spṛṣṭaṁ naivottiṣṭheta karhicit itivad atrāpi sūcitam | ātmā tvam eva priyaḥ suhṛc ca yeṣāṁ te |
Потому и установлено, что любовь — лучшая из целей человека. Как говорят прозою: «И вот, о сокрушитель Мадху: у высших бхагават, безраздельных, однажды слизнувших каплю океана расы нектара твоего величия и оттого забывших даже подобие крупицы радости от виденных и слышанных предметов — ибо в уме их струится непрестанная радость, — у тех, чей ум всецело и непрестанно утешён в Бхагаване, дорогом друге всех существ, душе всего, — как же они, святые, искусные в собственной цели, для кого ты сам и душа, и дорогой друг, снова оставят служение твоим стопам-лотосам, где уже нет этого обращения круговорота?» И словом «однажды» здесь указано то же, что в «сознание, тронутое радостью Брахмана, уже никогда не восстанет». У кого душа, дорогой и друг — ты сам; они.
ee5f653d831e · प्रकाशित 21 सित॰ 2026, 4:24:47 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Довод не в том, что оставить служение нельзя, а в том, что оставить его некому: у оставляющего должна быть выгода в другом месте, а здесь и выгода, и он сам — одно и то же лицо.