अयि तव दयितः कलेन वेणोश् चलयति देवगणांस् तथा पतङ्गान् । इदम् अपि घटतां परन्तु चित्रं स हि धुनुते निरसून् अचेतनांश् च । ह्वयति च धवलाजनाय यर्हि त्वदधिपतिर् मधुरेण शब्दितेन । जलम् अपि करकायमाणम् आसां मृदु मृदु चर्वणया रसं बिभर्ति ॥
ayi tava dayitaḥ kalena veṇoś calayati devagaṇāṃs tathā pataṅgān | idam api ghaṭatāṃ parantu citraṃ sa hi dhunute nirasūn acetanāṃś ca | hvayati ca dhavalājanāya yarhi tvadadhipatir madhureṇa śabditena | jalam api karakāyamāṇam āsāṃ mṛdu mṛdu carvaṇayā rasaṃ bibharti ||
О, твой возлюбленный звуком флейты колеблет и сонмы богов, и птиц — пусть, это ещё понятно; но вот диво: он сотрясает и бездыханное, и бесчувственное. А когда владыка твой сладко кличет белых коров, у них во рту даже вода застывает градинкою и от тихого-тихого жеванья наливается вкусом.
000000000000 · опубликовано 1 янв. 1970 г., 00:00:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Чудо выбрано нарочно самое неприметное: не боги замерли, а вода у коровы во рту. Сила флейты доказывается тем, что замечают только любящие.