मन्त्रगुरुस् त्व् एक एवेत्य् आह— लब्धानुग्रह आचार्यात् तेन सन्दर्शितागमः । महापुरुषम् अभ्यर्चेन् मूर्त्याभिमतयात्मनः ॥ अनुग्रहो मन्त्रदीक्षारूपः । आगमो मन्त्रविधिशास्त्रम् । अस्यैकत्वम् एकवचनत्वेन बोध्यते । बोधः कलुषितस् तेन दौरात्म्यं प्रकटीकृतम् । गुरुर् येन परित्यक्तस् तेन त्यक्तः पुरा हरिः ॥ इति ब्रह्मवैवर्तादौ तत्त्यागनिषेधात् तदपरितोषेणैवान्यो गुरुः क्रियते । ततोऽनेकगुरुकरणे पूर्वत्याग एव सिद्धः । एतच् चापवादवचनद्वारापि श्रीनारदपञ्चरात्रे बोधितम्— अवैष्णवोपदिष्टेन मन्त्रेण निरयं व्रजेत् । पुनश् च विधिना सम्यग् ग्राहयेद् वैष्णवाद् गुरोः ॥ इति । ॥
mantra-gurus tv eka evety āha— labdhānugraha ācāryāt tena sandarśitāgamaḥ | mahā-puruṣam abhyarcen mūrtyābhimatayātmanaḥ || anugraho mantra-dīkṣā-rūpaḥ | āgamo mantra-vidhi-śāstram | asyaikatvam eka-vacanatvena bodhyate | bodhaḥ kaluṣitas tena daurātmyaṁ prakaṭīkṛtam | gurur yena parityaktas tena tyaktaḥ purā hariḥ || iti brahma-vaivartādau tat-tyāga-niṣedhāt tad-aparitoṣeṇaivānyo guruḥ kriyate | tato'neka-guru-karaṇe pūrva-tyāga eva siddhaḥ | etac cāpavāda-vacana-dvārāpi śrī-nārada-pañcarātre bodhitam— avaiṣṇavopadiṣṭena mantreṇa nirayaṁ vrajet | punaś ca vidhinā samyag grāhayed vaiṣṇavād guroḥ || iti | ||
А что гуру мантры один, он говорит так: «Получивший милость от ачарьи и им наставленный в писании, пусть почтит великого Мужа тем образом, который ему любезен». «Милость» — посвящение в мантру. «Писание» — шастра устава мантры. Единственность его внушается единственным числом. «Кем оставлен гуру, у того замутнено разумение и обнаружена низость души: тем прежде оставлен Хари» — так в Брахма-вайварте и прочих оставление его запрещено; а иной гуру делается именно от неудовлетворённости им. Значит, при принятии многих гуру оставление прежнего уже доказано. Это внушено и через речение об исключении в шри Нарада-панчаратре: «С мантрою, преподанною не вайшнавом, он пойдёт в ад; пусть снова как должно примет её по уставу от гуру-вайшнава».
04a2000d6103 · publicado 21 sept 2026, 0:52:07 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Запрет на многих гуру мантры держится не числом, а тем, что второй берётся лишь от недовольства первым — то есть уже есть оставление.