अथ महाभागवतसेवासिद्धलक्षणम्— ते न स्मरन्त्य् अतितरां प्रियम् ईश मर्त्यं ये चान्व् अदः सुतसुहृद्गृहवित्तदाराः । ये त्व् अब्जनाभ भवदीयपदारविन्द सौगन्ध्यलुब्धहृदयेषु कृतप्रसङ्गाः ॥ परमप्रियम् अपि मर्त्यं वपुः । ये चादो वपुर् अनुलक्षीकृत्य सुतादयो वर्तन्ते, तान् अपि न स्मरन्ति । के ते? इत्य् अपेक्षायाम् आह—ये त्व् इति ॥ ॥
atha mahābhāgavata-sevā-siddha-lakṣaṇam— te na smaranty atitarāṁ priyam īśa martyaṁ ye cānv adaḥ suta-suhṛd-gṛha-vitta-dārāḥ | ye tv abja-nābha bhavadīya-padāravinda- saugandhya-lubdha-hṛdayeṣu kṛta-prasaṅgāḥ || parama-priyam api martyaṁ vapuḥ | ye cādo vapur anulakṣīkṛtya sutādayo vartante, tān api na smaranti | ke te? ity apekṣāyām āha—ye tv iti || ||
Затем признак, достигаемый служением великому бхагавате: «Они не помнят, о Владыка, весьма дорогого смертного тела и того, что идёт следом за ним, — сыновей, друзей, дома, достояния, жён, — те, кто, о лотосопупый, сотворил общение с теми, чьи сердца пленены благоуханием твоих стоп-лотосов». Весьма дорогое смертное — тело. И сыновей и прочих, которые состоят при этом теле, они тоже не помнят. А кто они? — на это ожидание он говорит: «которые же».
7b2df1839465 · publicado 21 sept 2026, 0:52:07 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Забвение это не подвиг отречения: просто память занята другим, и дорогое перестаёт быть дорогим само собою.