अत्र प्रकरणार्थे सदाचारं दर्शयन्न् उपसंहरति— अतो वै कवयो नित्यं भक्तिं परमया मुदा । वासुदेवे भगवति कुर्वन्त्य् आत्मप्रसादनीम् ॥ आत्मप्रसादनीं मनसः शोधनीम् । न केवलम् एतावद्गुणत्वं तस्याः, किं च परमया मुदेति कर्मानुष्ठानवन् न साधनकाले साध्यकाले वा भक्त्यनुष्ठानं दुःखरूपं, प्रत्युत सुखरूपम् एवेत्य् अर्थः । अत एव नित्यं साधकदशायां सिद्धदशायां च तावत् कुर्वन्ति इत्य् उक्तम् ॥ ॥
atra prakaraṇārthe sad-ācāraṁ darśayann upasaṁharati— ato vai kavayo nityaṁ bhaktiṁ paramayā mudā | vāsudeve bhagavati kurvanty ātma-prasādanīm || ātma-prasādanīṁ manasaḥ śodhanīm | na kevalam etāvad-guṇatvaṁ tasyāḥ, kiṁ ca paramayā mudeti karmānuṣṭhānavan na sādhana-kāle sādhya-kāle vā bhakty-anuṣṭhānaṁ duḥkha-rūpaṁ, pratyuta sukha-rūpam evety arthaḥ | ata eva nityaṁ sādhaka-daśāyāṁ siddha-daśāyāṁ ca tāvat kurvanti ity uktam || ||
Здесь он заключает, показывая благой обычай в смысле этого раздела: «Оттого поэты всегда с высшею радостью творят преданность Васудеве, Бхагавану, — умиротворяющую их самих». «Умиротворяющую их самих» — очищающую ум. И качество её не только в этом: «с высшею радостью» — то есть, в отличие от исполнения деяния, исполнение преданности не бывает страданием ни во время садханы, ни во время достижения, а, напротив, есть само счастье. Оттого и сказано «всегда творят» — и в состоянии садхаки, и в состоянии совершенного.
3036ce7116ac · опубликовано 21 сент. 2026 г., 00:52:07 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Отличие от обряда проведено по ощущению, а не по плоду: обряд тяжёл и кончается наградой, преданность легка и кончается собою.