तत्रैवान्वयेन सर्वशास्त्रफलत्वं सकैमुत्यम् आह— श्रुतस्य पुंसां सुचिरश्रमस्य नन्व् अञ्जसा सूरिभिर् ईडितोऽर्थः । तत्तद्गुणानुश्रवणं मुकुन्द पादारविन्दं हृदयेषु येषाम् ॥ पुंसांश्रुतस्य वेदार्थावगतेर् अयम् एव अर्थः प्रयोजनम् ईडितः श्लाघितः । कोऽसौ? मुकुन्दस्य पादारविन्दं येषां हृदयेषु वर्तते, तेषां तद्गुणानां भगवद्भक्त्यात्मकानाम् अनुश्रवणं यत् सोऽयम् इति । ततः सुतराम् एव श्रीमुकुन्दस्येत्य् अर्थः । एवम् एवोक्तं—वासुदेवपरा वेदाः इत्यादि । भगवान् ब्रह्म कार्त्स्न्येन त्रिर् अन्वीक्ष्य मनीषया । तद् अध्यवस्यत् कूटस्थो रतिर् आत्मन् यतो भवेत् ॥ तथा च पाद्मे बृहत्सहस्रनाम्नि— स्मर्तव्यः सततं विष्णुर् विस्मर्तव्यो न जातुचित् । सर्वे विधिनिषेधाः स्युर् एतयोर् एव किङ्कराः ॥ इति । तथा च स्कान्दे प्रभासखण्डे, लिङ्गपुराणे च— आलोड्य सर्वशास्त्राणि विचार्य च पुनः पुनः । इदम् एव सुनिष्पन्नं ध्येयो नारायणः सदा ॥ अत एव वेदाद्यर्पणमन्त्र इति— विद्यातपोध्यानयोनिर् अयोनिर् विष्णुर् ईडितः । ब्रह्मयज्ञस् ततो देवः प्रीयतां मे जनार्दनः ॥ ॥
tatraivānvayena sarva-śāstra-phalatvaṁ sa-kaimutyam āha— śrutasya puṁsāṁ sucira-śramasya nanv añjasā sūribhir īḍito'rthaḥ | tat-tad-guṇānuśravaṇaṁ mukunda- pādāravindaṁ hṛdayeṣu yeṣām || puṁsāṁśrutasya vedārthāvagater ayam eva arthaḥ prayojanam īḍitaḥ ślāghitaḥ | ko'sau? mukundasya pādāravindaṁ yeṣāṁ hṛdayeṣu vartate, teṣāṁ tad-guṇānāṁ bhagavad-bhakty-ātmakānām anuśravaṇaṁ yat so'yam iti | tataḥ sutarām eva śrī-mukundasyety arthaḥ | evam evoktaṁ—vāsudeva-parā vedāḥ ity-ādi | bhagavān brahma kārtsnyena trir anvīkṣya manīṣayā | tad adhyavasyat kūṭa-stho ratir ātman yato bhavet || tathā ca pādme bṛhat-sahasra-nāmni— smartavyaḥ satataṁ viṣṇur vismartavyo na jātucit | sarve vidhi-niṣedhāḥ syur etayor eva kiṅkarāḥ || iti | tathā ca skānde prabhāsa-khaṇḍe, liṅga-purāṇe ca— āloḍya sarva-śāstrāṇi vicārya ca punaḥ punaḥ | idam eva suniṣpannaṁ dhyeyo nārāyaṇaḥ sadā || ata eva vedādy-arpaṇa-mantra iti— vidyā-tapo-dhyāna-yonir ayonir viṣṇur īḍitaḥ | brahma-yajñas tato devaḥ prīyatāṁ me janārdanaḥ || ||
Там же, по согласию, он называет преданность плодом всех шастр — и с тем «что уж говорить»: «Ведь мудрыми прямо восхвалена цель слушания у людей, долгого их труда: слушание тех и этих качеств — у тех, в чьих сердцах лотосная стопа Мукунды». У людей слушания, то есть постижения смысла Веды, восхвалена и прославлена именно эта цель, это назначение. Какова же она? Слушание качеств того — качеств, чья суть есть преданность Бхагавану, — у тех, в чьих сердцах пребывает лотосная стопа Мукунды; вот она. А отсюда тем более — качеств самого шри Мукунды. Вот смысл.
Так же и сказано: «Веды посвящены Васудеве» и далее. И: «Бхагаван Брахма, трижды целиком рассмотрев разумением, установил, неколебимый, то, отчего возникает влечение к себе». Так же и в Падме, в большой тысяче имён: «Вишну должно помнить всегда и не забывать никогда; все предписания и запреты да будут слугами этих двух». Так же и в Сканде, в разделе Прабхасы, и в Линга-пуране: «Перебрав все шастры и рассудив снова и снова, вывели именно это: созерцать Нараяну всегда». Оттого и мантра посвящения Веды и прочего такова: «Вишну, лоно ведения, подвижничества и созерцания, сам лона не имеющий, восхваляемый, — жертва Брахмана; да будет доволен мною бог Джанардана».
60afaf26beea · опубликовано 21 сент. 2026 г., 00:52:07 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Все предписания и запреты названы слугами двух правил — помнить и не забывать. Это и есть мера, по которой закон отличают от его цели.