आस्तां तादृशवस्तुशक्तियुक्तस्य तेषु प्रकाशमानस्य भगवतो भगवद्विग्रहाभासस्य वा वार्ता । प्राकृतेऽपि तद्भावमात्रस्य भाव्यावेशफलं महद् दृश्यत इति सदृष्टान्तं तद् एव प्रतिपादयति— कीटः पेशस्कृता रुद्धः कुड्यायां तम् अनुस्मरन् । संरम्भभययोगेन विन्दते तत्स्वरूपताम् ॥ एवं कृष्णे भगवति मायामनुज ईश्वरे । वैरेण पूतपाप्मानस् तम् आपुर् अनुचिन्तया ॥ संरम्भो द्वेषो भयं च, ताभ्यां योगस् तदावेशः, तेन । तत्स्वरूपतां तस्य स्वम् आत्मीयरूपम् आकृतिर् यत्र तत् तां तत् सारूप्यम् इत्य् अर्थः । एवम् इति एव अपीत्यर्थः । नराकृतिपरब्रह्मत्वात् माययैव प्राकृतमनुजतया प्रतीयमाने । ननु कीटस्य पेशस्कृद्द्वेषे पापं न भवति । तत्र तु तत् स्याद् इत्य् आशङ्क्याह—वैरेण यानुचिन्ता तदावेशस् तयैव पूतपाप्मानस् तद्ध्यानावेशस्य तादृक्शक्तित्वाद् इति भावः ॥
āstāṁ tādṛśa-vastu-śakti-yuktasya teṣu prakāśamānasya bhagavato bhagavad-vigrahābhāsasya vā vārtā | prākṛte'pi tad-bhāva-mātrasya bhāvyāveśa-phalaṁ mahad dṛśyata iti sa-dṛṣṭāntaṁ tad eva pratipādayati— kīṭaḥ peśaskṛtā ruddhaḥ kuḍyāyāṁ tam anusmaran | saṁrambha-bhaya-yogena vindate tat-svarūpatām || evaṁ kṛṣṇe bhagavati māyā-manuja īśvare | vaireṇa pūta-pāpmānas tam āpur anucintayā || saṁrambho dveṣo bhayaṁ ca, tābhyāṁ yogas tad-āveśaḥ, tena | tat-svarūpatāṁ tasya svam ātmīya-rūpam ākṛtir yatra tat tāṁ tat sārūpyam ity arthaḥ | evam iti eva apītyarthaḥ | narākṛti-para-brahmatvāt māyayaiva prākṛta-manujatayā pratīyamāne | nanu kīṭasya peśaskṛd-dveṣe pāpaṁ na bhavati | tatra tu tat syād ity āśaṅkyāha—vaireṇa yānucintā tad-āveśas tayaiva pūta-pāpmānas tad-dhyānāveśasya tādṛk-śaktitvād iti bhāvaḥ ||
Пусть уж речь идёт о Бхагаване, наделённом такою силою самой вещи и являющемся в них, или хотя бы об отблеске облика Бхагавана. Но что великий плод представляемого вхождения бывает и от одного такого настроения даже в природном, — он излагает с примером: «Червь, запертый осою в стене, памятуя её, сопряжением ярости и страха обретает её облик. Так и те, кто враждою очистился от греха, обрели Кришну, Бхагавана, Владыку, что майею явился человеком, — помышлением о Нём». «Ярость» — ненависть, и страх; сопряжение ими — то самое вхождение, им. «Её облик» — то, в чём её собственные облик и очертание, то есть единообразие с нею; таков смысл. «Так» значит «именно». Он — высший брахман в очертании человека, лишь майею представляющийся природным человеком. Но ведь у червя при ненависти к осе греха не бывает, а здесь он был бы? — заподозрив это, он говорит: «враждою»; то есть тем самым помышлением, которое и есть вхождение, они очищены от греха, ибо такова сила этого созерцания-вхождения; таково настроение.
b2d14a5f9418 · опубликовано 21 сент. 2026 г., 00:52:07 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Пример с червём и осою берёт случай без всякой заслуги: превращает не чувство и не правота, а то, чем непрерывно заняты.