अथ श्रीरूपकीर्तनम्— प्रत्याक्रष्टुं नयनम् अबला इत्यादौ— यच् छ्रीर् वाचां जनयति रतिं कीर्त्यमाना कवीनाम् ॥ इति । यस्य श्रीकृष्णरूपस्य शोभासम्पत्तिः कीर्त्यमाना सती कवीनां तत्कीर्तकानां वाचां तत्कीर्तनेष्व् एव रागं जनयति । अथोक्तं श्रीचतुःसनेन—कामं भवः सवृजिनैर् निरयेषु नः स्तात् इत्यादौ, वाचश् च नस् तुलसिवद् यदि तेऽङ्घ्रिशोभाः इति । ॥
atha śrī-rūpa-kīrtanam— pratyākraṣṭuṁ nayanam abalā ity-ādau— yac chrīr vācāṁ janayati ratiṁ kīrtyamānā kavīnām || iti | yasya śrī-kṛṣṇa-rūpasya śobhā-sampattiḥ kīrtyamānā satī kavīnāṁ tat-kīrtakānāṁ vācāṁ tat-kīrtaneṣv eva rāgaṁ janayati | athoktaṁ śrī-catuḥsanena—kāmaṁ bhavaḥ savṛjinair nirayeṣu naḥ stāt ity-ādau, vācaś ca nas tulasivad yadi te'ṅghri-śobhāḥ iti | ||
Затем воспевание шри облика — в «отвлечь глаза, слабые жёны» и далее: «чья краса, воспеваемая, рождает любовь у речей поэтов». То есть богатство красоты облика шри Кришны, будучи воспеваемо, рождает у речей поэтов, воспевающих его, влечение именно к этому воспеванию. Затем сказано шри Четырьмя санами в «Пусть будет у нас бытие в адах, с грехами» и далее: «лишь бы речи наши, как туласи, были красою твоих стоп».
f7b889d2097c · опубликовано 21 сент. 2026 г., 00:52:07 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Просьба поэта не о даре речи, а о её месте: пусть слова лягут у стоп, как листья, — остальное, вплоть до ада, оговорено как несущественное.