तद् एवं भक्त्यैव ज्ञानं सिध्यतीत्य् उक्त्वा, तं च ज्ञानमार्गम् उपसंहरति— एवं जिज्ञासयापोह्य नानात्वभ्रमम् आत्मनि । उपारमेत विरजं मनो मय्य् अर्प्य सर्वगे ॥ जिज्ञासया बद्धो मुक्त इति व्याख्या गुणतो मे न वस्तुतः इत्यादिपूर्वोक्तप्रकारकविचारेण । आत्मनि शुद्धजीवे । नानात्वं देवत्वमनुष्यत्वादिभेदम् अपोह्य । एवं मल्लीलादिश्रवणेन मनो मयि ब्रह्माकारे सर्वगे अर्प्य धारयित्वा उपारमेत ॥
tad evaṁ bhaktyaiva jñānaṁ sidhyatīty uktvā, taṁ ca jñāna-mārgam upasaṁharati— evaṁ jijñāsayāpohya nānātva-bhramam ātmani | upārameta virajaṁ mano mayy arpya sarvage || jijñāsayā baddho mukta iti vyākhyā guṇato me na vastutaḥ ity-ādi-pūrvokta-prakāraka-vicāreṇa | ātmani śuddha-jīve | nānātvaṁ devatva-manuṣyatvādi-bhedam apohya | evaṁ mal-līlādi-śravaṇena mano mayi brahmākāre sarvage arpya dhārayitvā upārameta ||
Итак, сказав, что знание достигается именно преданностью, он заключает и самый путь знания: «Так, отринув дознанием заблуждение множественности в себе, да упокоится, беспыльный, вложив ум в меня, вездесущего». «Дознанием» — тем разбором, что идёт прежде сказанным образом: «„связан“, „свободен“ — это толкование по моим качествам, а не по существу» и далее. «В себе» — в чистом живом. Множественность — различие божественности, человечности и прочего — отринув. Так, слушанием моих игр и прочего вложив и удержав ум в меня, имеющего облик Брахмана, вездесущего, да упокоится.
ed98f234e149 · опубликовано 21 сент. 2026 г., 00:52:07 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Даже итог пути знания здесь ставится на слушание: множественность отпадает не усилием рассуждения, а тем, что ум уже занят Им.