यथैवाह— प्रयुज्यमाने मयि तां शुद्धां भागवतीं तनुम् । आरब्धकर्मनिर्वाणो न्यपतत् पाञ्चभौतिकः ॥ हित्वावद्यम् इमं लोकं गन्ता मज्जनताम् असि इति या तनुः श्रीभगवता दातुं प्रतिज्ञाता, तां भागवतीं भगवदंशज्योतिरंशरूपां शुद्धां प्रकृतिस्पर्शशून्यां तनुं प्रति श्रीभगवतैव मयि प्रयुज्यमाने नीयमाने आरब्धं यत् कर्म तन्निर्वाणं समाप्तं यस्य स पाञ्चभौतिको न्यपतद् इति । प्राक्तनलिङ्गशरीरभङ्गोऽपि लक्षितः । तादृशभगवन्निष्ठे प्रारब्धकर्मपर्यन्तम् एव तत्स्थितेः । इत्थम् एव टीका च—"अनेन पार्षदतनूनाम् अकर्मारब्धत्वं शुद्धत्वं नित्यत्वम् इत्यादि सूचितं भवति" इत्य् एषा ।
yathaivāha— prayujyamāne mayi tāṁ śuddhāṁ bhāgavatīṁ tanum | ārabdha-karma-nirvāṇo nyapatat pāñca-bhautikaḥ || hitvāvadyam imaṁ lokaṁ gantā majjanatām asi iti yā tanuḥ śrī-bhagavatā dātuṁ pratijñātā, tāṁ bhāgavatīṁ bhagavad-aṁśa-jyotir-aṁśa-rūpāṁ śuddhāṁ prakṛti-sparśa-śūnyāṁ tanuṁ prati śrī-bhagavataiva mayi prayujyamāne nīyamāne ārabdhaṁ yat karma tan-nirvāṇaṁ samāptaṁ yasya sa pāñcabhautiko nyapatad iti | prāktana-liṅga-śarīra-bhaṅgo'pi lakṣitaḥ | tādṛśa-bhagavan-niṣṭhe prārabdha-karma-paryantam eva tat-sthiteḥ | ittham eva ṭīkā ca—"anena pārṣada-tanūnām akarmārabdhatvaṁ śuddhatvaṁ nityatvam ity-ādi sūcitaṁ bhavati" ity eṣā |
Как он и говорит: «Когда ко мне прилагалось то чистое бхагаватское тело, пало тело из пяти стихий, у которого угасли начатые деяния». То тело, которое шри Бхагаван обещал дать словами «Оставив этот порочный мир, ты пойдёшь к моим людям», — к тому бхагаватскому, имеющему обликом часть Бхагавана, часть света, чистому, лишённому касания природы телу когда сам шри Бхагаван меня прилагал, вёл, — тогда и пало то, из пяти стихий, у которого начатое деяние угасло, кончилось. Обозначено и разрушение прежнего тонкого тела: у такой преданности Бхагавану оно стоит лишь до предела начатого деяния. Так же и тика: «этим указывается, что тела спутников не начаты деянием, чисты, вечны» и прочее. Вот она.
2b5cc270bfd7 · publicado 21 sept 2026, 16:24:47 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Два тела уходят в разное время и по разной причине: грубое — когда истощилось начатое деяние, тонкое — потому что держаться ему больше не на чем. А то, что дано взамен, вообще не сделано из деяния — оттого и не изнашивается.