अत एव श्लाघितं यन्मर्त्यलीलौपायिकम् इति । अग्रे परममधुरत्वेन तां लीलाम् अपि वर्णयति— वसुदेवस्य देवक्यां जातो भोजेन्द्रबन्धने । चिकीर्षुर् भगवान् अस्याः शम् अजेनाभियाचितः ॥ ततो नन्दव्रजम् इतः पित्रा कंसाद् विबिभ्यता । एकादश समास् तत्र गूढार्चिः सबलोऽवसत् ॥ परीतो वत्सपैर् वत्सांश् चारयन् व्यहरद् विभुः । यमुनोपवने कूजद्द्विजसङ्कुलिताङ्घ्रिपे ॥ कौमारीं दर्शयंश् चेष्टां प्रेक्षणीयां व्रजौकसाम् । रुदन्न् इव हसन् मुग्धबालसिंहावलोकनः ॥ इत्यादि । रुदन्न् इव हसन्न् इति जनन्याद्यग्रे कौमारचेष्टाविशेषः ॥
ata eva ślāghitaṁ yan-martya-līlaupāyikam iti | agre parama-madhuratvena tāṁ līlām api varṇayati— vasudevasya devakyāṁ jāto bhojendra-bandhane | cikīrṣur bhagavān asyāḥ śam ajenābhiyācitaḥ || tato nanda-vrajam itaḥ pitrā kaṁsād vibibhyatā | ekādaśa samās tatra gūḍhārciḥ sa-balo'vasat || parīto vatsapair vatsāṁś cārayan vyaharad vibhuḥ | yamunopavane kūjad-dvija-saṅkulitāṅghripe || kaumārīṁ darśayaṁś ceṣṭāṁ prekṣaṇīyāṁ vrajaukasām | rudann iva hasan mugdha-bāla-siṁhāvalokanaḥ || ity-ādi | rudann iva hasann iti janany-ādy-agre kaumāra-ceṣṭā-viśeṣaḥ ||
Оттого и восхвалено: «то, что пригодно для игры среди смертных». Далее он описывает ту игру как высше сладостную: «У Васудевы, в Деваки, родился он в темнице владыки Бходжей — Бхагаван, упрошенный Нерождённым сделать ей благо. Затем, унесённый отцом, боявшимся Камсы, во Врадж Нанды, одиннадцать лет он жил там с Балою, сокрыв своё сияние. Окружённый пастушками телят, пася телят, играл всемогущий в роще Ямуны, где деревья полны щебечущих птиц. Являя жителям Враджа детские повадки, достойные взгляда, — то будто плачущий, то смеющийся, со взором простодушного львёнка» и далее. «Будто плачущий, смеющийся» — особые детские повадки перед матерью и прочими.
d15a00463328 · publicado 21 sept 2026, 16:24:47 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Жизнеописание идёт подряд — темница, бегство, лес, телята — и кончается на том, как ребёнок то плачет, то смеётся при матери. Именно это и названо высше сладостным.