तस्माद् आस्तां तावद् आसां भावच्छविलाभाभिलाषः । मम त्व् इदम् एव प्रार्थनीयम् इत्य् आह— आसाम् अहो चरणरेणुजुषाम् अहं स्यां वृन्दावने किम् अपि गुल्मलतौषधीनाम् । या दुस्त्यजं स्वजनम् आर्यपथं च हित्वा भेजुर् मुकुन्दपदवीं श्रुतिभिर् विमृग्याम् ॥ तस्माद् आस्तां तावद् आसां भावच्छविलाभाभिलाषः । मम त्व् इदम् एव प्रार्थनीयम् इत्य् आह—आसाम् इति । अयम् अर्थः—मय्य् आसां श्रीकृष्णप्रेमविशेषच्छविस्पर्शोऽपि न सम्भवत्य् एव, विजातीयजन्मवासनत्वात् । ततश् च साक्षाच्चरणस्पर्शोऽपि नेति किं वक्तव्यम् । यद्य् एवं, तदा आसां चरणस्य यो रेणुस् तस्य स्पर्शभागधेयानां श्रीगुल्मलतौषधीनां मध्ये किम् अपि यत् किञ्चिद् अनादृतरूपम् इति स्याम् इति । अहो इत्य् अभिलाषकृतहृदयार्तौ । कथंभूतानां? इत्य् आह—या इति । याः खलु कुलवधूत्वाद् आपातविचारेण स्वयं दुस्त्यजं स्वजनम् आर्यपथं च हित्वा रागातिशयेन लोकवेदमर्यादाम् उल्लङ्घ्येत्य् अर्थः । वस्तुतस् तु श्रुतिभिर् विमृग्यां सर्वश्रुतिसमन्वयेन परमपुरुषार्थशिरोमणितया निर्णेयाम् ईदृशपरमप्रेमलक्षणां मुकुन्दस्य प्रस्तुतत्वात् श्रीव्रजेन्द्रनन्दनरूपस्य पदवीं तदीयसंयोगानन्दपद्धतिं भेजुर् इति । तद् एवम् “आर्यपथं त्यजाम” इति तु तासां भ्रम एवेति भावः ॥
tasmād āstāṁ tāvad āsāṁ bhāva-cchavi-lābhābhilāṣaḥ | mama tv idam eva prārthanīyam ity āha— āsām aho caraṇa-reṇu-juṣām ahaṁ syāṁ vṛndāvane kim api gulma-latauṣadhīnām | yā dustyajaṁ sva-janam ārya-pathaṁ ca hitvā bhejur mukunda-padavīṁ śrutibhir vimṛgyām || tasmād āstāṁ tāvad āsāṁ bhāva-cchavi-lābhābhilāṣaḥ | mama tv idam eva prārthanīyam ity āha—āsām iti | ayam arthaḥ—mayy āsāṁ śrī-kṛṣṇa-prema-viśeṣa-cchavi-sparśo'pi na sambhavaty eva, vijātīya-janma-vāsanatvāt | tataś ca sākṣāc-caraṇa-sparśo'pi neti kiṁ vaktavyam | yady evaṁ, tadā āsāṁ caraṇasya yo reṇus tasya sparśa-bhāga-dheyānāṁ śrī-gulma-latauṣadhīnāṁ madhye kim api yat kiñcid anādṛta-rūpam iti syām iti | aho ity abhilāṣa-kṛta-hṛdayārtau | kathaṁ-bhūtānāṁ? ity āha—yā iti | yāḥ khalu kula-vadhūtvād āpāta-vicāreṇa svayaṁ dustyajaṁ svajanam ārya-pathaṁ ca hitvā rāgātiśayena loka-veda-maryādām ullaṅghyety arthaḥ | vastutas tu śrutibhir vimṛgyāṁ sarva-śruti-samanvayena parama-puruṣārtha-śiromaṇitayā nirṇeyām īdṛśa-parama-prema-lakṣaṇāṁ mukundasya prastutatvāt śrī-vrajendra-nandana-rūpasya padavīṁ tadīya-saṁyogānanda-paddhatiṁ bhejur iti | tad evam “ārya-pathaṁ tyajāma” iti tu tāsāṁ bhrama eveti bhāvaḥ ||
Потому пусть себе остаётся жажда обрести хотя бы отблеск их чувства; мне же надо просить вот о чём, — и он говорит: «О, да буду я во Вриндаване чем-нибудь из кустов, лиан и трав, вкушающих пыль стоп этих, которые, оставив труднооставимых своих людей и путь благородных, почтили стезю Мукунды, взыскуемую шрути».\n\nСмысл такой: у меня даже касание отблеска их особой премы к шри Кришне вовсе невозможно — ибо склонность моего рождения иного рода; а уж о касании самих стоп и говорить нечего. А раз так, то да буду я чем-нибудь, каким-нибудь непочтённым, среди кустов, лиан и трав, которым выпала доля касаться пыли их стоп. «О» — от муки сердца, сотворённой жаждою.\n\nКакими же они стали? На это он говорит «которые». То есть: которые, будучи жёнами рода, сами, по поверхностному рассуждению, оставили труднооставимых своих людей и путь благородных — превосходством раги переступив границу мира и веды. А воистину — почтили стезю Мукунды, то есть, раз речь о нём, имеющего облик сына шри владыки Враджа, — тропу блаженства соединения с ним: взыскуемую шрути, то есть решаемую согласованием всех шрути как венечный камень высших целей человека и имеющую признаком такую высшую прему. Итак, «мы оставляем путь благородных» — это лишь их заблуждение; таков смысл.
0de73590d569 · publicado 21 sept 2026, 16:24:47 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Уддхава просит не о встрече и не о рождении среди них, а о том, чтобы быть придорожной травой. Ниже этого просить уже нечего.\n\nИ упрёк в нарушении приличий снят одним словом: сами они так думали, но стезя, по которой они шли, — та самая, которую ищут все писания.