श्रीरुद्रगीतेऽपि— इदं जपत भद्रं वो विशुद्धा नृपनन्दनाः । स्वधर्मम् अनुतिष्ठन्तो भगवत्य् अर्पिताशयाः ॥ इत्य् उक्त्वाह— तम् एवात्मानम् आत्मस्थं सर्वभूतेष्व् अवस्थितम् । पूजयध्वं गृणन्तश् च ध्यायन्तश् चासकृद् धरिम् ॥ अथ तम् एव पूजयध्वं, न तु स्वधर्मानुष्ठानाग्रहादिकम् अपि कुरुध्वम् इत्य् एवकारार्थः । आत्मस्थं स्वान्तर्यामित्वेन स्थितम् । तद्वद् अपरेष्व् अपि भूतेष्व् अवस्थितम् आत्मानं परमात्मानं गृणन्तः कीर्तयन्तो ध्यायन्तश् चेत्य् अन्यत्र मनोवचोव्यापारोऽपि निषिद्धः । असकृद् इति एकस्यां पूजायां समाप्यमानायाम् एवान्यारब्धव्या, न तु कर्माद्याग्रहेण विच्छेदः कर्तव्य इत्य् अर्थः ॥ ॥
śrī-rudra-gīte'pi— idaṁ japata bhadraṁ vo viśuddhā nṛpa-nandanāḥ | sva-dharmam anutiṣṭhanto bhagavaty arpitāśayāḥ || ity uktvāha— tam evātmānam ātma-sthaṁ sarva-bhūteṣv avasthitam | pūjayadhvaṁ gṛṇantaś ca dhyāyantaś cāsakṛd dharim || atha tam eva pūjayadhvaṁ, na tu svadharmānuṣṭhānāgrahādikam api kurudhvam ity eva-kārārthaḥ | ātmasthaṁ svāntaryāmitvena sthitam | tadvad apareṣv api bhūteṣv avasthitam ātmānaṁ paramātmānaṁ gṛṇantaḥ kīrtayanto dhyāyantaś cety anyatra mano-vaco-vyāpāro'pi niṣiddhaḥ | asakṛd iti ekasyāṁ pūjāyāṁ samāpyamānāyām evānyārabdhavyā, na tu karmādy-āgraheṇa vicchedaḥ kartavya ity arthaḥ || ||
И в шри «Рудра-гите», сказав: «Шепчите это, благо вам, чистые сыны царя, исполняющие свой закон, посвятившие вместилище Бхагавану», — он говорит: «Его именно, Атмана, стоящего в себе и пребывающего во всех существах, почитайте, воспевая и созерцая Хари снова и снова». Смысл частицы «именно»: его и почитайте, а настойчивости в исполнении своего закона и прочего не творите. «Стоящего в себе» — пребывающего как ваш внутренний правитель; так же пребывающего и в иных существах — Атмана, Параматму. «Воспевая» и «созерцая» — этим отвергнуто и занятие ума и речи чем-либо иным. «Снова и снова» значит: едва одно почитание завершается, надо начинать другое, а не делать перерыв из настойчивости в деянии и прочем.
9e9cc39a5665 · published Sep 21, 2026, 12:52:07 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Наставление дано царевичам, исполняющим свой долг, — и тем точнее: отвергается не дело, а упорство в нём как в главном.