ततश् च— श्रद्धालुर् मत्कथाः शृण्वन् सुभद्रा लोकपावनीः । गायन्न् अनुस्मरन् कर्म जन्म चाभिनयन् मुहुः ॥ मदर्थे धर्मकामार्थान् आचरन् मदपाश्रयः । लभते निश्चलां भक्तिं मय्य् उद्धव सनातने ॥ टीका च—मदर्पणेन कर्मभिर् विशुद्धसत्त्वस्यान्तरङ्गां भक्तिम् आह—श्रद्धालुरिति । इत्य् एषा । अभिनयन्जन्मकर्मलीलयोर् मध्ये येऽंशा निजाभीष्टभावभक्तगताः, तान् स्वयम् अनुकुर्वन् भगवद्गतान् भक्तान्तरगतांश् च तान् अन्यद्वारानुकुर्वन्न् इत्य् अर्थः । किं च, यो धर्मो गोदानादिलक्षणस् तम् अपि मदर्थे मदीयजन्मादिमहोत्सवाङ्गत्वेनैव । यश् च कामो महाप्रासादवासादिलक्षणः, तम् अपि मदर्थे मदीयसेवाद्यर्थं मन्मन्दिरवासादिलक्षणत्वेनैव । यश् चार्थो धनसङ्ग्रहः, तम् अपि मदर्थे मत्सेवामात्रोपयोगित्वेनैवाचरन् सेवमानः । मदपाश्रयः आश्रयान्तरशून्यचेताश् च सन्, ताम् एव कथाश्रवणादिलक्षणां भक्तिं मयि निश्चलां सर्वदा अव्यभिचारिणीं लभते, तत्सुखेन कैवल्यादाव् अप्य् अनादरात् । न च भजनीयस्य चलतया वा सा चलिष्यतीति मन्तव्यम् इत्य् आह—सनातन इति ॥
tataś ca— śraddhālur mat-kathāḥ śṛṇvan subhadrā loka-pāvanīḥ | gāyann anusmaran karma janma cābhinayan muhuḥ || mad-arthe dharma-kāmārthān ācaran mad-apāśrayaḥ | labhate niścalāṁ bhaktiṁ mayy uddhava sanātane || ṭīkā ca—mad-arpaṇena karmabhir viśuddha-sattvasyāntaraṅgāṁ bhaktim āha—śraddhāluriti | ity eṣā | abhinayanjanma-karma-līlayor madhye ye'ṁśā nijābhīṣṭa-bhāva-bhakta-gatāḥ, tān svayam anukurvan bhagavad-gatān bhaktāntara-gatāṁś ca tān anya-dvārānukurvann ity arthaḥ | kiṁ ca, yo dharmo go-dānādi-lakṣaṇas tam api mad-arthe madīya-janmādi-mahotsavāṅgatvenaiva | yaś ca kāmo mahā-prāsāda-vāsādi-lakṣaṇaḥ, tam api mad-arthe madīya-sevādy-arthaṁ man-mandira-vāsādi-lakṣaṇatvenaiva | yaś cārtho dhana-saṅgrahaḥ, tam api mad-arthe mat-sevā-mātropayogitvenaivācaran sevamānaḥ | mad-apāśrayaḥ āśrayāntara-śūnya-cetāś ca san, tām eva kathā-śravaṇādi-lakṣaṇāṁ bhaktiṁ mayi niścalāṁ sarvadā avyabhicāriṇīṁ labhate, tat-sukhena kaivalyādāv apy anādarāt | na ca bhajanīyasya calatayā vā sā caliṣyatīti mantavyam ity āha—sanātana iti ||
И оттого: «Верующий, слушающий мои сказания — благие, очищающие мир, — поющий, вспоминающий деяние и рождение, снова и снова их представляющий, ради меня совершающий закон, желание и стяжание, во мне имеющий прибежище, — обретает неколебимую преданность мне, вечному, о Уддхава». И тика: «О внутренней преданности того, чьё бытие вполне очищено деяниями через посвящение их мне, он говорит: „верующий“ и далее».
«Представляющий» — то есть сам воспроизводящий те части рождения, деяний и игр, которые принадлежат преданному, чьё настроение ему самому любимо, а принадлежащие Бхагавану и другим преданным воспроизводящий через другого. Вот смысл. И далее: тот закон, что состоит в дарении коров и прочем, — и его ради меня, то есть как часть великого празднества моего рождения и прочего. То желание, что состоит в жительстве в великих дворцах и прочем, — и его ради меня: ради служения мне и прочего, как жительство в моём храме. То стяжание, что есть накопление богатства, — и его ради меня: совершающий его лишь как пригодное для служения мне, то есть служащий им.
«Во мне имеющий прибежище» — и сознанием пустой от иного прибежища; он обретает ту самую преданность мне, состоящую в слушании сказаний и прочем, неколебимую, всегда неотступную, — ибо от её счастья он небрежёт и кайвальей, и прочим. И нельзя думать, будто она поколеблется от непостоянства самого почитаемого: о том он и говорит — «вечному».
bd59ed04d1f9 · published Sep 21, 2026, 12:52:07 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Закон, желание, стяжание не отменены и не переименованы: сказано, во что они обращаются — в празднество, в храмовое житьё, в средство служения.