ननु तथापि मनोनिरोधरूपेण योगाभ्यासेन भक्तिकैवल्यव्यभिचारः स्याद् इत्य् आशङ्क्य भक्त्यैव क्रियमाणया तदासक्तत्वेन स्वत एव मनोनिरोधोऽपि स्याद् इति तन्मात्रतोपायम् आह द्वितीयेन— शृण्वन् सुभद्राणि रथाङ्गपाणेर् जन्मानि कर्माणि च यानि लोके । गीतानि नामानि तदर्थकानि गायन् विलज्जो विचरेद् असङ्गः ॥ टीका च—तदर्थकाणि तानि जन्मानि कर्माणि चार्थो येषां तानि नामानि । एतान्य् अपि साकल्येन ज्ञातुम् अशक्यानीत्य् आशङ्क्याह—यानि लोके गीतानि प्रसिद्धानि, तानि शृण्वन् गायंश् च विचरेत् । असङ्गो निःस्पृहः ॥ इत्य् एषा ॥ ॥
nanu tathāpi mano-nirodha-rūpeṇa yogābhyāsena bhakti-kaivalya-vyabhicāraḥ syād ity āśaṅkya bhaktyaiva kriyamāṇayā tad-āsaktatvena svata eva mano-nirodho'pi syād iti tan-mātratopāyam āha dvitīyena— śṛṇvan subhadrāṇi rathāṅga-pāṇer janmāni karmāṇi ca yāni loke | gītāni nāmāni tad-arthakāni gāyan vilajjo vicared asaṅgaḥ || ṭīkā ca—tad-arthakāṇi tāni janmāni karmāṇi cārtho yeṣāṁ tāni nāmāni | etāny api sākalyena jñātum aśakyānīty āśaṅkyāha—yāni loke gītāni prasiddhāni, tāni śṛṇvan gāyaṁś ca vicaret | asaṅgo niḥspṛhaḥ || ity eṣā || ||
«Но тогда упражнением в йоге, имеющем облик пресечения ума, была бы нарушена исключительность преданности», — на это сомнение он вторым стихом говорит о средстве этой исключительности: само пресечение ума придёт от одной совершаемой преданности, через привязанность к нему. «Слушая благие рождения и деяния того, у кого в руке колесо, какие есть в мире, и воспевая имена, воспетые и означающие их, да странствует без стыда, непривязанный». И тика: «„Означающие их“ — те имена, у которых смысл — те самые рождения и деяния. — Но и их всецело узнать невозможно? — На это он говорит: „какие воспеты в мире“, то есть известны; их слушая и воспевая, да странствует. „Асанга“ — ничего не желающий». Так эта тика.
30e6788ec921 · published Sep 21, 2026, 12:52:07 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Второе требование снято тем же средством, что и первое: ум умолкает не от отдельного упражнения, а от того, что занят.