एवम् एव व्रजे तद्विरहदुःखमग्ने कृपया व्यवहाररक्षार्थं केषुचिद् अव्यवच्छेदेनैव स्फुरतीत्य् अत एव श्रीमदुद्धवप्रवेशे केषांचित् सुखम् अपि वर्णितम् । वासितार्थेऽभियुद्धद्भिः इत्यादिभिश् च । तां दीपदीप्तैर् मणिभिर् विरेजुः इत्यादिना च । अत एव श्रीभगवतापि प्रायः पितरौ प्रेयसीश् चैवोद्दिश्य सन्दिष्टम्–गच्छोद्धव व्रजं सौम्य इत्यादिना । पित्रादीनां तु सर्वत्र दुःखमात्रस्फुरणाद् अन्येषां सुखम् अपि नानुभवपदवीम् आरोहति । अपि स्मरति नः कृष्णो मातरं सुहृदः सखीन् । गोपान् व्रजं चात्मनाथं गावो वृन्दावनं गिरिम् ॥ इत्यादि श्रीव्रजेश्वरवचनात् । तत्र श्रीमदुद्धववासे तु प्रायः सर्वेषाम् अपि तादृशीं स्फूर्तिं वर्णयति— उवास कतिचिन् मासान् गोपीनां विनुदन् शुचः । कृष्णलीलाकथां गायन् रमयामास गोकुलम् ॥ यावन्त्य् अहानि नन्दस्य व्रजेऽवात्सीत् स उद्धवः । व्रजौकसां क्षणप्रायाण्य् आसन् कृष्णस्य वार्तया ॥ सरिद्वनगिरिद्रोणीर् वीक्षन् कुसुमितान् द्रुमान् । कृष्णं संस्मारयन् रेमे हरिदासो व्रजौकसाम् ॥ संस्मारयन् स्फोरयन्न् इत्य् अर्थः । अत एव विनुदन् शुच इत्यादिकम् उक्तम् ।
evam eva vraje tad-viraha-duḥkha-magne kṛpayā vyavahāra-rakṣārthaṁ keṣucid avyavacchedenaiva sphuratīty ata eva śrīmad-uddhava-praveśe keṣāṁcit sukham api varṇitam | vāsitārthe'bhiyuddhadbhiḥ ity-ādibhiś ca | tāṁ dīpa-dīptair maṇibhir virejuḥ ity-ādinā ca | ata eva śrī-bhagavatāpi prāyaḥ pitarau preyasīś caivoddiśya sandiṣṭam–gacchoddhava vrajaṁ saumya ity-ādinā | pitrādīnāṁ tu sarvatra duḥkha-mātra-sphuraṇād anyeṣāṁ sukham api nānubhava-padavīm ārohati | api smarati naḥ kṛṣṇo mātaraṁ suhṛdaḥ sakhīn | gopān vrajaṁ cātma-nāthaṁ gāvo vṛndāvanaṁ girim || ity-ādi śrī-vrajeśvara-vacanāt | tatra śrīmad-uddhava-vāse tu prāyaḥ sarveṣām api tādṛśīṁ sphūrtiṁ varṇayati— uvāsa katicin māsān gopīnāṁ vinudan śucaḥ | kṛṣṇa-līlā-kathāṁ gāyan ramayāmāsa gokulam || yāvanty ahāni nandasya vraje'vātsīt sa uddhavaḥ | vrajaukasāṁ kṣaṇa-prāyāṇy āsan kṛṣṇasya vārtayā || sarid-vana-giri-droṇīr vīkṣan kusumitān drumān | kṛṣṇaṁ saṁsmārayan reme hari-dāso vrajaukasām || saṁsmārayan sphorayann ity arthaḥ | ata eva vinudan śuca ity-ādikam uktam |
Так же и во Врадже, погружённом в страдание разлуки с ним, он по милости, ради сохранения обихода, в некоторых является непрерывно; оттого при входе шримад Уддхавы описано и счастье некоторых — «бьющимися за тёлку» и далее и «сияли самоцветами в блеске светильников» и далее. Оттого и сам шри Бхагаван послал весть, имея в виду по большей части родителей и возлюбленных: «Ступай, благой Уддхава, во Врадж» и далее. У родителей же и прочих всюду является одно лишь страдание, и счастье других даже не входит в их переживание, — по речению шри владыки Враджа: «Помнит ли нас Кришна — мать, друзей, товарищей, пастухов, Врадж, где он был владыкою, коров, Вриндаван, холм?» и далее.\n\nА при жительстве шримад Уддхавы он описывает такой проблеск уже почти у всех: «Несколько месяцев он жил там, рассеивая скорбь пастушек, и, воспевая сказание об играх Кришны, радовал Гокулу. Сколько дней ни прожил тот Уддхава во Врадже Нанды, все они были для жителей Враджа подобны мигу — от вестей о Кришне. Видя реки, леса, лощины гор и цветущие деревья, слуга Хари напоминал жителям Враджа о Кришне и радовался». «Напоминал» — то есть являл его проблеском; оттого и сказано «рассеивая скорбь» и далее.
f69d7e254135 · published Sep 21, 2026, 4:24:47 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Слуга, приехавший утешать, делает единственное, что умеет: говорит о нём — и от этого дни идут, как один миг.\n\nРазница между теми, кому он является постоянно, и родителями названа прямо: у последних чужое счастье даже не доходит до сознания.