अथ तासां तद्विधाशेषविप्रलम्भानन्तरजं नित्यम् एव सर्वात्मकसम्भोगम् आह— इतीदृशेन भावेन कृष्णे योगेश्वरेश्वरे । क्रियमाणेन माधव्यो लेभिरे वैष्णवीं गतिम् ॥ विष्णोः श्रीकृष्णस्य एव सम्बन्धिनीं गतिं नित्यसंयोगं लेभिरे । अत्र हेतुः—माधव्यः मधुवंशोद्भवस्य श्रीकृष्णस्यैव नित्यप्रेयस्यस् ताः ।
atha tāsāṁ tad-vidhāśeṣa-vipralambhānantarajaṁ nityam eva sarvātmaka-sambhogam āha— itīdṛśena bhāvena kṛṣṇe yogeśvareśvare | kriyamāṇena mādhavyo lebhire vaiṣṇavīṁ gatim || viṣṇoḥ śrī-kṛṣṇasya eva sambandhinīṁ gatiṁ nitya-saṁyogaṁ lebhire | atra hetuḥ—mādhavyaḥ madhu-vaṁśodbhavasya śrī-kṛṣṇasyaiva nitya-preyasyas tāḥ |
Теперь он высказывает ту вечную самбхогу, имеющую сутью всё, что рождается у них вслед за всеми випраламбхами такого рода: «так, таковым чувством, творимым к Кришне, владыке владык йоги, жёны Мадхавы обрели вайшнавскую участь». То есть обрели участь, относящуюся именно к Вишну — к Шри Кришне, — вечное с ним соединение. Причина тому здесь — само слово «жёны Мадхавы»: они вечные возлюбленные Шри Кришны, уроженца рода Мадху.
3e47715a651c · published Sep 21, 2026, 4:24:47 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Итог подведён не наградою за подвиг, а именем: они названы жёнами Мадхавы — и этим уже сказано, что обретённое им не начиналось.