तथा, मत्कामा रमणं जारम् अस्वरूपविदोऽबलाः इति श्रीभगवता चोक्तम् । न चैवं तेषाम् अज्ञानं च वक्तव्यम् । माधुर्यज्ञानेनैव परमभगवत्ताज्ञानसद्भावात् । यत एव तेषाम् अन्यत्रानावेशः । यद् एव खल्व् आत्मारामाणाम् अपि मोदनम् । न च सर्वापि भगवत्ता सर्वेणोपास्यते अनुभूयते वा । अपि तु स्वस्वाधिकारप्राप्तैव अनन्तत्वाद् अनुपयुक्तत्वाच् च । अत एव वेदान्तेऽपि गुणोपासनावाक्येषु तत्तद्विद्यायां गुणसमाहारः पृथक् पृथग् एव सूत्रकारेण व्यवस्थापितः । तथैवोक्तं— यस्य यस्य हि यः कामस् तस्य तस्य ह्य् उपासनम् । तादृशानां गुणानां च समाहारं प्रकल्पयेत् ॥ इति । तथा मल्लानाम् अशनिः इत्यादौ च टीका चूर्णिका—तत्र च शृङ्गारादिसर्वरसकदम्बमूर्तिर् भगवांस् तत्तदभिप्रायानुसारेण बभौ, न साकल्येन सर्वेषाम् इत्य् आह इत्य् एषा । अत्र परमतत्त्वतया जानताम् अपि न सम्यग्ज्ञानम् इत्य् आयातम् । युक्तं चेदं तत्तन्माधुर्यविशेषाननुभवात् । माधुर्यानुभाविनां भक्तानां तु—यस्यास्ति भक्तिर् भगवत्य् अकिञ्चना सर्वैर् गुणैस् तत्र समासते सुराः इत्यादिन्यायेनानादृतम् अपि सर्वं ज्ञानं समयप्रतीक्षकम् एव स्यात् । पूर्वत्रैव पद्ये तेषां परमविद्वत्ताम् अभिप्रैति । यथा— मल्लानाम् अशनिर् नृणां नरवरः स्त्रीणां स्मरो मूर्तिमान् गोपानां स्वजनोऽसतां क्षितिभुजां शास्ता स्वपित्रोः शिशुः । मृत्युर् भोजपतेर् विराड् अविदुषां तत्त्वं परं योगिनां वृष्णीनां परदेवतेति विदितो रङ्गं गतः साग्रजः ॥ अत्र खलु पद्ये त्रिविधा जना उक्ताः प्रतिकूलज्ञानाः, मूढाः, विद्वांसश् च । तत्र निरुपाधिपरमप्रेमास्पदतास्वभावे तस्मिन् विरोधलिङ्गेन मल्लानां कंसपक्षीयासत्क्षितिभुजां कंसस्य च प्रतिकूलज्ञानत्वं बोध्यते । विराड् अविदुषाम् इति पृथगुपादानेन विराट्त्वज्ञानिनाम् एव मूढत्वम् । पारिशेष्यप्रमाणेनान्येषां तु विद्वत्तैव । तत्र विराट्त्वं नाम विरादंशेभौतिकदेहत्वं यत्किञ्चिन्नरदारकत्वम् इत्य् अर्थः । अतस् तत्र मूढता । ते च भगवद्याच्ञाम् अश्रद्दधानैर् याज्ञिकविप्रैः सदृशाः । केचित् तदवज्ञातारो न द्वेष्टारो न च प्रीयमाणाः । अत्र तेषां भौतिकत्वस्फूर्तौ भक्तानां जुगुप्सा जायत इति बीभत्सरसश् च भगवता पोष्यते । नरवरत्वे तु तन्माधुर्यप्रभावयोर् अंशेनैव नरेषु तस्य श्रेष्ठत्वम् अनुभूतम् इति तदनुभवसद्भावात् साधारणनॄणाम् अपि विद्वत्ता । अत एव च सामान्यभक्ताः । यथैव तेषां प्रीतिर् वर्णिता । निरीक्ष्य ताव् उत्तमपुरुषौ जना मञ्चस्थिता नागरराष्ट्रका नृप । प्रहर्षवेगोत्कलितेक्षणाननाः इत्यादिना । एतेषां प्रजात्वेऽपि प्रायस् तदानीम् अजातममत्वान् न पाल्यान्तःप्रवेशः । अथैवं तेषाम् अपि विद्वत्तायाम् अन्येषां सुतराम् एव सा । तत्रापि किम् उत श्रीगोपानां । तथा हि तत्र न्èणां सामान्यभक्तानां योगिनां तल्लीलादिदृक्षागताकाशादिस्थितचतुःसनप्रभृतिज्ञानिभक्तानां च ममत्वसूचकपदविन्यासो न कृतः । तथा—
tathā, mat-kāmā ramaṇaṁ jāram asvarūpa-vido'balāḥ iti śrī-bhagavatā coktam | na caivaṁ teṣām ajñānaṁ ca vaktavyam | mādhurya-jñānenaiva parama-bhagavattā-jñāna-sad-bhāvāt | yata eva teṣām anyatrānāveśaḥ | yad eva khalv ātmārāmāṇām api modanam | na ca sarvāpi bhagavattā sarveṇopāsyate anubhūyate vā | api tu sva-svādhikāra-prāptaiva anantatvād anupayuktatvāc ca | ata eva vedānte'pi guṇopāsanā-vākyeṣu tat-tad-vidyāyāṁ guṇa-samāhāraḥ pṛthak pṛthag eva sūtra-kāreṇa vyavasthāpitaḥ | tathaivoktaṁ— yasya yasya hi yaḥ kāmas tasya tasya hy upāsanam | tādṛśānāṁ guṇānāṁ ca samāhāraṁ prakalpayet || iti | tathā mallānām aśaniḥ ity-ādau ca ṭīkā cūrṇikā—tatra ca śṛṅgārādi-sarva-rasa-kadamba-mūrtir bhagavāṁs tat-tad-abhiprāyānusāreṇa babhau, na sākalyena sarveṣām ity āha ity eṣā | atra parama-tattvatayā jānatām api na samyag-jñānam ity āyātam | yuktaṁ cedaṁ tat-tan-mādhurya-viśeṣānanubhavāt | mādhuryānubhāvināṁ bhaktānāṁ tu—yasyāsti bhaktir bhagavaty akiñcanā sarvair guṇais tatra samāsate surāḥ ity-ādi-nyāyenānādṛtam api sarvaṁ jñānaṁ samaya-pratīkṣakam eva syāt | pūrvatraiva padye teṣāṁ parama-vidvattām abhipraiti | yathā— mallānām aśanir nṛṇāṁ nara-varaḥ strīṇāṁ smaro mūrtimān gopānāṁ svajano'satāṁ kṣiti-bhujāṁ śāstā sva-pitroḥ śiśuḥ | mṛtyur bhoja-pater virāḍ aviduṣāṁ tattvaṁ paraṁ yogināṁ vṛṣṇīnāṁ para-devateti vidito raṅgaṁ gataḥ sāgrajaḥ || atra khalu padye trividhā janā uktāḥ pratikūla-jñānāḥ, mūḍhāḥ, vidvāṁsaś ca | tatra nirupādhi-parama-premāspadatā-svabhāve tasmin virodha-liṅgena mallānāṁ kaṁsa-pakṣīyāsat-kṣiti-bhujāṁ kaṁsasya ca pratikūla-jñānatvaṁ bodhyate | virāḍ aviduṣām iti pṛthag-upādānena virāṭtva-jñāninām eva mūḍhatvam | pāriśeṣya-pramāṇenānyeṣāṁ tu vidvattaiva | tatra virāṭtvaṁ nāma virād-aṁśe-bhautika-dehatvaṁ yat-kiñcin-nara-dārakatvam ity arthaḥ | atas tatra mūḍhatā | te ca bhagavad-yācñām aśraddadhānair yājñika-vipraiḥ sadṛśāḥ | kecit tad-avajñātāro na dveṣṭāro na ca prīyamāṇāḥ | atra teṣāṁ bhautikatva-sphūrtau bhaktānāṁ jugupsā jāyata iti bībhatsa-rasaś ca bhagavatā poṣyate | nara-varatve tu tan-mādhurya-prabhāvayor aṁśenaiva nareṣu tasya śreṣṭhatvam anubhūtam iti tad-anubhava-sad-bhāvāt sādhāraṇa-nṝṇām api vidvattā | ata eva ca sāmānya-bhaktāḥ | yathaiva teṣāṁ prītir varṇitā | nirīkṣya tāv uttama-puruṣau janā mañca-sthitā nāgara-rāṣṭrakā nṛpa | praharṣa-vegotkalitekṣaṇānanāḥ ity-ādinā | eteṣāṁ prajātve'pi prāyas tadānīm ajāta-mamatvān na pālyāntaḥ-praveśaḥ | athaivaṁ teṣām api vidvattāyām anyeṣāṁ sutarām eva sā | tatrāpi kim uta śrī-gopānāṁ | tathā hi tatra nèṇāṁ sāmānya-bhaktānāṁ yogināṁ tal-līlā-didṛkṣā-gatākāśādi-sthita-catuḥsana-prabhṛti-jñāni-bhaktānāṁ ca mamatva-sūcaka-pada-vinyāso na kṛtaḥ | tathā—
Так же и шри Бхагаваном сказано: «жёны, желающие меня, знающие меня усладителем и любовником, не знающие истинного облика». И не следует говорить, будто у них незнание: ведь самим знанием сладости есть и знание высшей Бхагаванности, — оттого они и не входят ни во что иное; и оно же есть радость даже для услаждающихся в себе. Да и не всякая Бхагаванность всяким почитается или переживается, а лишь полученная по своему праву: она бесконечна, да и не всё в ней пригодно каждому. Оттого и в веданте, в речениях о почитании качеств, творец сутр установил собрание качеств для той и той видьи отдельно. Так и сказано: «У кого какое желание, у того и почитание; и собрание таких качеств да устроит он».\n\nТак же и чурника тики к «борцам — молния» и далее: там Бхагаван, имеющий образом сонм всех рас — любовной и прочих, — явился каждому по его намерению, а не всем во всей полноте. Вот она. Отсюда выходит, что и у знающих его как высшую истину знание не полно; и это уместно, ибо той и той особости сладости они не переживают. А у преданных, переживающих сладость, всякое знание, хоть они его и не чтут, лишь ждёт своего часа — по правилу «У кого есть бескорыстная преданность Бхагавану, в том восседают боги со всеми качествами» и далее.\n\nВ самом же прежнем стихе он имеет в виду их высшую учёность. Как: «Борцам — молния, людям — лучший из мужей, жёнам — воплощённый Смара, пастухам — свой, дурным владыкам земли — каратель, своим родителям — дитя, владыке Бходжей — смерть, неучёным — вират, йогинам — высшая истина, Вришни — высшее божество: таким познанный, он вошёл на арену со старшим братом».\n\nВ этом стихе названы трояких людей: с враждебным знанием, глупые и учёные. Признаком враждебности к нему, чья природа — быть вместилищем безусловной высшей премы, даётся понять враждебное знание борцов, дурных владык земли из стана Камсы и самого Камсы. А отдельным упоминанием «вират — неучёным» показана глупость именно тех, кто знает его как вирата; у прочих же, по свидетельству исключения, — учёность. Виратность здесь значит: тело из стихий в части вирата, то есть бытие каким-то человеческим мальчиком; оттого там и глупость. И они подобны жертвенным брахманам, не поверившим прошению Бхагавана: иные им пренебрегают, не ненавидя и не любя. И здесь, когда у них является мысль о его стихийности, у преданных рождается отвращение, — так Бхагаван питает и расу отвращения.\n\nА «лучший из мужей» значит, что его превосходство среди людей пережито хотя бы долею той сладости и того воздействия; и раз такое переживание есть, учёность есть и у обычных людей. Оттого они и общие преданные. Как и описана их любовь: «Узрев тех двоих, лучших из мужей, люди на помостах, горожане и селяне, о царь, с глазами и лицами, расцветшими от порыва восторга» и далее. И хотя они его подданные, чувство «моё» у них тогда ещё не родилось, и потому в число хранимых они обычно не входят.\n\nА раз учёность есть и у них, то у иных она тем более; и что уж говорить о шри пастухах. Ибо там, говоря о людях, об общих преданных, о йогинах и о знающих преданных — четверых Санах и прочих, пришедших из желания видеть ту игру и стоящих в небе и прочем, — слов, указывающих на чувство «моё», не поставлено. Так же:
9f69cc701714 · опубликовано 21 сент. 2026 г., 16:24:47 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Один стих раздаёт каждому своё: борцу — молнию, женщине — Смару, родителям — дитя. И «неучёными» названы не те, кто ничего не знает, а те, кто увидел в Нём обычного мальчика.\n\nУчёность же здесь меряется не сведениями: учён тот, кто хоть долей почувствовал сладость. Потому горожане на помостах оказываются знающими больше, чем те, кто знает про вират.