अथ पूर्ववत् स्थैर्यविरोधी बाल्यादिचाञ्चल्यम् अपि गुणत्वेनैव स्फुटं दृश्यते । यथा वत्सान् मुञ्चन् क्वचिद् असमये इत्यादि । अथ रक्तलोकत्वं च यथाह— स्निग्धस्मितावलोकेन वाचा पीयूषकल्पया । चरित्रेणानवद्येन श्रीनिकेतेन चात्मना ॥ इमं लोकम् अमुं चैव रमयन् सुतरां यदून् । रेमे क्षणदया दत्तक्षणस्त्रीक्षणसौहृदः ॥ रजन्या दत्तावसरः स्त्रीणां क्षणं उत्सवरूपं सौहृदं यस्य ॥
atha pūrvavat sthairya-virodhī bālyādi-cāñcalyam api guṇatvenaiva sphuṭaṁ dṛśyate | yathā vatsān muñcan kvacid asamaye ity-ādi | atha rakta-lokatvaṁ ca yathāha— snigdha-smitāvalokena vācā pīyūṣa-kalpayā | caritreṇānavadyena śrī-niketena cātmanā || imaṁ lokam amuṁ caiva ramayan sutarāṁ yadūn | reme kṣaṇadayā datta-kṣaṇa-strī-kṣaṇa-sauhṛdaḥ || rajanyā dattāvasaraḥ strīṇāṁ kṣaṇaṁ utsava-rūpaṁ sauhṛdaṁ yasya ||
Далее, как и прежде, явно видна как качество и непоседливость детства и прочего, противная твёрдости: «иногда не вовремя отпуская телят» и далее. Далее — привязанность к нему мира, как он говорит: «Нежным улыбчивым взглядом, речью, подобной нектару, безупречным поведением и собою, обителью красоты, радуя этот мир и тот, а особенно Ядавов, он наслаждался: ночь давала ему срок, и дружество его к жёнам было праздником». То есть ночь давала случай; а «кшана» — дружество, имеющее облик празднества.
73a53d7ca632 · опубликовано 21 сент. 2026 г., 16:24:47 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Непоседливость ребёнка, портящего дойку, стоит в одном ряду с твёрдостью владыки — и названа качеством. Мерка одна: то, что делает его ближе, не может быть недостатком.