अन्ते सदैन्यम् आह अपि बत इति । श्रीकृष्णसन्देशो यथोदाहृतः श्रीकृष्णसन्दर्भे भवतीनां वियोगो मे इत्यादिकः । अत्र प्रकाशान्तरेण सर्वव्रजसहितस्य तस्य नित्यवृन्दावनविहाररूपोऽर्थस् तत्रैव प्रतिपादितः । यस् तु व्यक्तो ज्ञानयोगप्रतिपादकः स च दुःखादौ शमयितव्ये लोकरीत्या सम्भवतीत्य् एके । तत्र ज्ञानयोगोपदेशेन तासां न शान्तिर् इति द्वितीयसन्देशो यत् त्व् अहं भवतीनां वै इत्यादिकः । या मया क्रीडता रात्र्याम् इत्य् अन्तः । अत्र यत् त्व् अहम् इत्यादौ, अपि स्मरथ नः सख्यः स्वानाम् अर्थचिकीर्षया गतान् इत्यादि वक्ष्यमाणानुसारेण कार्यान्तरस्यापि भवत्प्रेमसुखवृद्धिफलत्वम् एवेत्य् अभिप्रायः । ततस् ताः कृष्णसन्देशैर् व्यपेतविरहज्वराः । उद्धवं पूजयाञ्चक्रुर् ज्ञात्वात्मानम् अधोक्षजम् ॥ इत्य् अत्रापि व्यपेतविरहज्वरत्वं तदागमनादिश्रवणेनापातशान्तिरूपम् एव क्वचिद् गदाग्रजः सौम्य इत्याद्युक्तेः । आत्मानं तस्य तद्दूततया तत्प्रेर्यत्वेनान्तःकरणाधिष्ठातारम् अधोक्षजं श्रीकृष्णम् एव मत्वा तदात्मकत्वेनोद्धवं पूजयाञ्चक्रुर् इत्य् अर्थः । यथा चोक्तम्— तम् आगतं समागम्य कृष्णस्यानुचरं प्रियम् । नन्दः प्रीतः परिष्वज्य वासुदेवधियार्चयत् ॥ इति ।
ante sa-dainyam āha api bata iti | śrī-kṛṣṇa-sandeśo yathodāhṛtaḥ śrī-kṛṣṇa-sandarbhe bhavatīnāṁ viyogo me ity-ādikaḥ | atra prakāśāntareṇa sarva-vraja-sahitasya tasya nitya-vṛndāvana-vihāra-rūpo'rthas tatraiva pratipāditaḥ | yas tu vyakto jñāna-yoga-pratipādakaḥ sa ca duḥkhādau śamayitavye loka-rītyā sambhavatīty eke | tatra jñāna-yogopadeśena tāsāṁ na śāntir iti dvitīya-sandeśo yat tv ahaṁ bhavatīnāṁ vai ity-ādikaḥ | yā mayā krīḍatā rātryām ity antaḥ | atra yat tv aham ity-ādau, api smaratha naḥ sakhyaḥ svānām artha-cikīrṣayā gatān ity-ādi vakṣyamāṇānusāreṇa kāryāntarasyāpi bhavat-prema-sukha-vṛddhi-phalatvam evety abhiprāyaḥ | tatas tāḥ kṛṣṇa-sandeśair vyapeta-viraha-jvarāḥ | uddhavaṁ pūjayāñcakrur jñātvātmānam adhokṣajam || ity atrāpi vyapeta-viraha-jvaratvaṁ tad-āgamanādi-śravaṇenāpāta-śānti-rūpam eva kvacid gadāgrajaḥ saumya ity-ādy-ukteḥ | ātmānaṁ tasya tad-dūtatayā tat-preryatvenāntaḥ-karaṇādhiṣṭhātāram adhokṣajaṁ śrī-kṛṣṇam eva matvā tad-ātmakatvenoddhavaṁ pūjayāñcakrur ity arthaḥ | yathā coktam— tam āgataṁ samāgamya kṛṣṇasyānucaraṁ priyam | nandaḥ prītaḥ pariṣvajya vāsudeva-dhiyārcayat || iti |
В конце она со смирением говорит: «неужели, увы». Послание Шри Кришны приведено в Шри Кришна-сандарбхе — «разлука моя с вами» и прочее. Там же изложен и смысл его: иным проявлением он вместе со всем Враджем вечно являет игры во Вриндаване. А тот явный смысл, что излагает знание и йогу, — он, по мнению некоторых, возможен по мирскому обычаю, когда надлежит унять горе и прочее. И поскольку наставлением в знании и йоге покоя у них не было, — второе послание: «а что я, ваших» и прочее, вплоть до «которая мною, играющим, ночью». Здесь, в «а что я» и далее, — следуя тому, что будет сказано впредь, «неужели вы помните нас, подруги, ушедших ради дела своих» и далее, — замысел таков: и иное дело имеет плодом именно возрастание счастья вашей премы.\n\nЗатем: «они, у кого жар разлуки отошёл от посланий Кришны, почтили Уддхаву, познав его самим Адхокшаджею». И здесь отхождение жара разлуки — лишь мимолётный покой от слушания о его приходе и прочем, ибо где-то далее сказано «Гададжа, о благой» и далее. «Его самого» — то есть, сочтя его, по его посланничеству и по побуждаемости им, правителем внутреннего чувства, Адхокшаджею, самим Шри Кришною, они почтили Уддхаву как тождественного ему; таков смысл. Как и сказано: «встретив его, пришедшего, дорогого спутника Кришны, Нанда, довольный, обнял его и почтил, мысля его Васудевою».
bc5ba3a85e68 · опубликовано 21 сент. 2026 г., 16:24:47 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Послание принимают, но исцеления оно не приносит: жар отходит ненадолго, и сразу за этим они снова зовут Его по имени. Разбор честно оговаривает это, не выдавая утешение за развязку.\n\nПосланник же почтён как сам Пославший — и тем же мерилом Нанда обнимает Уддхаву: в том, кто послан Им, видят Его.