तद् ध्यानं चोक्तम्—
विष्णुं भास्वत्किरीटाङ्गदवलयकलाकल्पहारोदराङ्घ्रि
श्रोणीभूषं सवक्षोमणिमकरमहाकुण्डलामृष्टगण्डम् ।
हस्तोद्यच्छङ्खचक्राम्बुजगदम् अमलं पीतकौशेयवासं
विद्योतद्भासम् उद्यद्दिनकरसदृशं पद्मसंस्थं नमामि ॥77॥
tad dhyānaṁ coktam—
viṣṇuṁ bhāsvat-kirīṭāṅgada-valaya-kalā-kalpa-hārodarāṅghri-
śroṇī-bhūṣaṁ sa-vakṣo-maṇi-makara-mahā-kuṇḍalāmṛṣṭa-gaṇḍam |
hastodyac-chaṅkha-cakrāmbuja-gadam amalaṁ pīta-kauśeya-vāsaṁ
vidyotad-bhāsam udyad-dina-kara-sadṛśaṁ padma-saṁsthaṁ namāmi ||77||
Это созерцание описано так: Славлю Вишну: на нём сияющий венец, наплечья, браслеты, пояс, ожерелье, украшения на стопах и бёдрах; на груди — самоцвет, щёки ласкают большие серьги-макары; в руках — раковина, диск, лотос и палица; он чист, в жёлтом шёлке, блистает, как восходящее солнце, и стоит на лотосе.
4eed67a5f104 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 11:34:51 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами